Voor wie eens met het hele gezin naar de bioscoop wil, is het tweede deel in de Nanny PcPhee-reeks, Nanny McPhee and the Big Bang een goede tip. Genoeg lol voor de kleinsten, maar met evenzoveel knipogen en diepere lagen om het voor de ouders amusant te houden. Actrice Emma Thompson speelt de hoofdrol en was verantwoordelijk voor het script. Namens het blad SCHERP sprak ik haar in Amsterdam.
“Nee, nee nee”, Thompson kijkt er streng bij. “Nanny McPhee and the Big Bang is zeker geen vervolgfilm!” De tweevoudig Oscar-winnares begint vervolgens te lachen. “Weet je, ik haat dat soort marketingpraatjes. Dit is gewoon een compleet nieuw verhaal waar toevallig een personage uit een eerdere film in terugkeert.” En dat het personage toevallig de ‘supernanny’ uit de titel is… Thompson lacht nog meer. “Ja, okee. Maar wat het vaak is met vervolgfilms is dat het tweede deel een verwaterde versie van het eerste is. Bij het schrijven van dit verhaal heb ik er heel bewust voor gekozen om een nieuwe weg in te slaan. De eerste film was heel kleurrijk en druk en gesitueerd eind 19e eeuw, toen de kledingstijl van de hoofdpersonen heel frivool was. Deze tweede speelt zestig à zeventig jaar later. Engeland is in een oorlog verzeild geraakt en de mensen – zeker op het platteland – zijn soberder. Door deze setting is Nanny McPhee and the Big Bang een compleet andere film.”
“De Nanny McPhee films zijn qua opzet pure westerns”
Realiteit verliezen
Emma Thompson is een van de meest bekende en veelzijdige actrices uit het Verenigd Koninkrijk. Ze is net zo op haar plek in een kostuumdrama (Sense and Sensibility, The Remains Of The Day) als in een luchtige komedie (Love Actually, The Boat That Rocked) of een fantasyfilm (meerdere Harry Potter-delen en natuurlijk haar ‘eigen’ kindje Nanny McPhee). Daarnaast is ze de enige persoon ooit die zowel een Oscar heeft gewonnen voor haar acteerwerk (Howards End) als haar schrijfwerk (het script voor Sense and Sensibility). “Als actrice weet ik wat ik graag terugzie in een script”, aldus Thompson. “Daar schrijf ik dan ook naar toe. Schrijven is een ongelooflijk eenzame bezigheid en daarom vind ik ook dat als je daarmee klaar bent, je het resultaat met zo veel mogelijk mensen moet delen. Want als je in je eentje bezig bent, verlies je de realiteit nog wel eens uit het oog. Toen het tweede Nanny McPhee script af was, heb ik het voorgelezen aan mijn dochter en haar vriendinnen. Al bij de opkomst van de hoofdpersoon kwam het commentaar. Ik had haar bij daglicht laten arriveren. Dat kon niet, vonden de dames. Nanny McPhee moet in het donker, liefst tijdens een onweersstorm, voor de deur staan bij het gezin dat ze komt helpen. Dan kan je heel halsstarrig roepen ‘nee, het is mijn verhaal’, of je kan luisteren naar wat de doelgroep vindt en daarin meegaan.”
Nanny Eastwood
In de film wordt verder weinig uit de doeken gedaan over wie de mysterieuze ‘nanny’ nu precies is en waar ze vandaan komt. Net als in de eerste film. “Dat heb ik heel bewust zo gedaan. Het maakt ook niet uit wie ze is en wat haar motieven zijn. Vergelijk het met de westerns van Clint Eastwood. Daarin kwam een mysterieuze cowboy op zijn paard een stadje binnenrijden, loste de daar heersende problemen op en reed vervolgens de zonsondergang tegemoet. In die zin zijn de Nanny McPhee films qua opzet pure westerns. De scène waarin ze aan de horizon verdwijnt was voor mij de belangrijkste en is een pure cowboyhommage. Wat ik wel bewust heb gedaan, is dat Nanny McPhee nu de hele tijd een eigenwijze kraai om zich heen heeft fladderen die boeren laat en ander kattenkwaad uithaalt. Voor de jonge kijkers erg leuk, maar tegelijk voor de oudere kijkers ook een blikje in de psyche van Nanny McPhee, die geïrriteerd wordt door dat beest en dus niet zo onkreukbaar blijkt als ze naar de buitenwereld doet voorkomen. Het meeste acteerwerk van de kraai is overigens echt. In tijden als deze waarin alles uit de computer komt, wilden we dit zo realistisch mogelijk maken. Er zijn supergetrainde kraaien gebruikt die op commando op je schouder kunnen vliegen of zich onder een rok verstoppen.”
“Ik heb mezelf in een badpak gehesen en heb als een idioot liggen spartelen in een vijver”
Spetten en spatten
De eerste Nanny McPhee-film was losjes gebaseerd op de Nurse Matilda boeken van Christianna Brand. Dit nieuwe verhaal komt geheel uit Thompsons koker, die er zelfs een acteerklus in weer een Harry Potter-film voor liet schieten. “Spannend, daar ik als het niet aanslaat er nu helemaal zelf op afgerekend kan worden. Maar daardoor heb ik me ook enorm ingezet op de filmset zelf en was ik bij alle facetten van het film maken betrokken. In de film zit bijvoorbeeld een scène waarin een aantal biggetjes in een vijver aan het kunstzwemmen is terwijl de kinderen uit de film er lachend naar staan te kijken. Voor de kinderen bleek het echter een hele opgaaf daar onbevangen te staan lachen omdat we – in tegenstelling tot de getrainde kraaien – geen zwemmende varkens hadden. Dus heb ik mezelf in een badpak gehesen, ben ik zelf de vijver in gesprongen en heb ik als een idioot liggen spartelen. De schaterlach van die kinderen is dus helemaal oprecht en is één van mijn favoriete scènes in de film. Dat ik in een vijver moest springen om dat te bereiken, so be it…”
[Dit interview verscheen oorspronkelijk in SCHERP #1, 2010]
About The Author
