Deze week is het exact 20 jaar geleden dat Prince, destijds opererend onder onuitspreekbare naam, een viertal shows in Nederland gaf die radicaal braken met zijn eerdere werk. Vanwege dat jubileum deze week een reconstructie, verspreid over meerdere dagen. Deel 4: Een jubelende afsluiting in Paradiso.

ULE004_2Voor Paradiso blijkt de organisatie van een tweede nachtconcert nog een hele toer. Want veel van de vaste voorverkoopadressen zijn op zondag gesloten en een groot deel van het vaste personeel ligt uitgeteld van de slijtageslag van de voorgaande nacht te slapen. Uiteindelijk heeft Paradiso naast de eigen kassa nog een aantal andere voorverkoopplekken kunnen realiseren, maar de verwachte stormloop op kaarten – zoals een dag eerder – blijft uit als om 14:00 uur de kaartverkoop begint. Mensen die op de hype zijn afgekomen, blijven ditmaal weg. Waardoor uiteindelijk Paradiso die nacht vooral vol staat met echte fans. De rust van die dag leidt tevens – nadat het optreden van de al geprogrammeerde Tyketto is afgerond en het publiek de zaal verlaten heeft – tot een ordelijke entree van alle bezoekers, zonder het getrek en geduw van de nacht ervoor.

Bijna failliet
Het optreden die nacht wordt door de meer dan enthousiaste publieksparticipatie door iedereen als legendarisch bestempeld. “Band en publiek werden één”, zo herinnert Pierre Ballings. “Enorm indrukwekkend, voor mij een hoogtepunt in mijn werk als Paradiso-directeur. Al waren we daarna bijna failliet, ha ha ha! Paradiso was toen nog een veel kleinere organisatie, waarbinnen de exploitatie ook niet optimaal verliep. Zodoende moesten we met het beperkte aantal medewerkers dat we hadden gaan proberen de boel in goede banen te leiden. Je zegt geen nee tegen Prince, maar de optredens legden destijds een enorme druk op de organisatie. Zeker de tweede show, vanwege de voorverkoop op zondag en het feit dat we veel personeel vrij hadden gegeven na de eerste nacht werken. Als ik het me goed herinner, hebben uiteindelijk mensen van de administratie de nacht van het tweede optreden voor portier gespeeld. Financieel kom je als zaal met zulke shows absoluut niet uit de kosten. Mensen denken vaak dat een popzaal als Paradiso enorm veel geld verdient op de concerten van zulke grote artiesten, terwijl dat helemaal niet zo is. Het vraagt enorm veel van je organisatie, ook vanwege de snelheid en flexibiliteit waarmee alles moet worden geregeld. Okee, dat faillissement overdreef ik misschien een beetje, maar enorm binnenlopen doe je er zeker niet op.”

Amper doublures
ULE004_1De tweede Paradiso show start om 02:10 uur op de vroege morgen van 27 maart 1995 en bevat net als de nacht er voor een aantal covers (People Get Ready van Curtis Mayfield als opener, Jailhouse Rock van Elvis Presley) en veel nieuw eigen werk, waarbij vrijwel niets dubbelt met de nacht er voor. Zelfs als iets doubleert, Funky Stuff bijvoorbeeld, of Get Wild, dan worden compleet andere versies uit de hoge hoed getoverd. “You look so happy! I’m happy too. This is what we do to have fun”, zo verkondigt Prince, daarmee onwillekeurig de later in 1995 verschenen bootleg-set, met daarop de twee Paradiso shows, een titel gevend. “This week our new album is coming out. It’s called Exodus. Prince is not performing on it, because Prince is dead. The only people who think that Prince is alive is the record company.”

Protestkoor
Dit leidt er toe dat het publiek een tirade begint tegen Warner en uiteindelijk in een gigantisch zangkoor tegen de mediagigant verandert. “Listen, in about a week the president of Warner Bros. is coming out. Can I bring him here and y’all do that? That would be some funny shit, right there!” Vurige uitvoeringen van Endorphinmachine en Peach – met dansend publiek op het podium – ronden rond 03:45 uur het nachtoptreden af. Prince en band blijven de dagen die volgen Amsterdam als uitvalsbasis gebruiken, maar laten zich niet meer in het openbaar zien in de hoofdstad. Dit vooral vanwege het feit dat ze minder dan 12 uur na de tweede Paradiso show moeten soundchecken in het Belgische Gent en weer een nacht later de grootste aftershow ooit (voor ruim 4.000 bezoekers, waar onder veel Nederlandse fans) gepland staat in de Brusselse Vorst Nationaal.

Nasleep

In de media wordt op 17 april 1995 nog eenmaal aandacht besteed aan de optredens in Den Bosch, als Normaal-boegbeeld Bennie Jolink in het VPRO tv-programma Loladamusica commentaar mag geven op in de Brabanthallen geschoten concertfragmenten. Jolink is niet bijster positief over wat hij te zien krijgt, maar geeft daarbij ook aan dat het oeuvre van Prince niet helemaal ‘zijn’ muziek is. In de nasleep van de twee reguliere en twee aftershows, doet de Purple Medley single het in de Nederlandse hitlijsten niet zo best. Slechts vier weken in de Top 40, met een hoogste notering op nummer 26, en even lang in de Mega Top 50 met een piek op nummer 30. Het album Exodus wordt vanuit het NPG Records label in de zomermaanden nog behoorlijk gepromoot, maar voor heel hoge verkoopaantallen zorgt dat – maanden na de eigenlijke release – niet meer. Het album staat zeven weken in de Nederlandse Album Top 100, met nummer 31 als toppositie.

ULE004_3
In juli 1995 worden NPG bandleden Mayte, Mr. Hayes en Sonny T. naar Nederland gestuurd voor een rondje pers, waarbij naast de Exodus-cd ook meteen het solo-album van Mayte, Child Of The Sun, gepland voor het najaar, onder de aandacht gebracht wordt. In een interview met Gert van Veen van De Volkskrant herinnert bandlid Mr. Hayes zich de Paradiso optredens nog goed. “Die zaal met dat balkon, het staat me nog helemaal voor ogen. Dat soort optredens blijven je het beste bij. Ze zijn veel bevredigender, omdat je meer contact hebt met het publiek. Je kunt de gezichten onderscheiden, terwijl je bij de grote concerten in hallen en stadions alleen maar een massa tegenover je hebt. Spelen in een kleine zaal is ook een uitdaging omdat al het visuele spektakel, de lichtshow en de effecten, ontbreken. Je moet je helemaal waarmaken als band en als muzikant.” Het drietal doet op 16 juli 1995 de TROS studio aan voor een interview met Hanno Dik en Peter de Mooy in het Radio 3-programma Dancetrax, waarin een heel uur is ingeruimd voor de NPG. Tijdens het programma wordt een live verbinding gemaakt met het dan nog nagelnieuwe internet. Voor die tijd heel bijzonder, vandaar dat er steeds maar weer op wordt teruggekomen in de uitzending. Inhoudelijk wordt verder vooral veel ongein getrapt, waarbij Mr. Hayes het hoogste woord voert. “De Nederlandse fans zijn de luidste in de wereld. Als we hier optreden hoor ik vaak niet eens wat ik speel, zo hard schreeuwen ze. Hoor ik het later terug, blijk dat ik in de verkeerde toonsoort speelde.”

Loze beloften
In het interview wordt tevens gemeld dat de band weer naar Nederland en de rest van Europa zal komen op het moment dat meer albums op het NPG Records label het levenslicht hebben gezien, zoals het album van Mayte en de nieuwe Madhouse. Dat laatste album is er echter nooit gekomen en die tournee al helemaal niet. Prince en aanverwanten zullen hierna zelfs ruim drie jaar Nederland niet meer aan doen, de langste periode sinds de vijf jaar tussen Prince’ debuut in Paradiso in 1981 en de Parade-tournee uit 1986. Wel verschijnt in september 1995 toch nog onverwacht The Gold Experience, het album waar al die tijd zo veel gedoe om is geweest en waar Prince inmiddels de aandacht voor verloren lijkt. Het album weet het met goede kritieken tot een derde plek in de albumlijst te schoppen, maar verdwijnt er redelijk snel weer uit. De singles I Hate U en Gold maken ook maar weinig indruk en luiden een tijdperk in waarin Prince, in ieder geval in Nederland, een beetje uit beeld verdwijnt.

<<– The Ultimate Live Experience – part 3