PLAAT 071: David Bowie – Earthling

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben of die diepe indruk op me maakten. Vandaag Earthling van David Bowie.

Met dank aan de film Labyrinth van Jim Henson, was ik al vroeg (lees: ik was 11 jaar) op de hoogte van het fenomeen David Bowie. Als Jareth, koning der aardmannetjes, vond ik hem even eng als fascinerend. Muzikaal vond ik hem ook reuze interessant en ik weet nog heel goed – bizar dat het zo heeft gewerkt – dat ik een jaar later (1987) heel hard heb na zitten denken van wie ik nu ‘fan’ zou worden. Van Bowie (op dat moment met zijn Glass Spider Tour in De Kuip) of Prince (met zijn Sign “O” The Times shows in Utrecht en Rotterdam) die zomer. De keus viel op laatstgenoemde, geen idee meer waarom. Al zou je terugkijkend kunnen stellen dat Bowie op dat punt aan het zwalken was en Prince zijn creatieve piek beleefde. Wellicht voelde ik het instinctief aan?

Krioelende fans
Hoe dan ook, de liefde voor Bowie en zijn werk bleef uiteraard en groeide ook in de loop der jaren. Zeker toen hij halverwege de jaren ’90 de geest weer kreeg. In 1997 was daar opeens het bericht dat David Bowie ter promotie van zijn Earthling-album een show in Vredenburg zou doen en een show in Paradiso. Zo intiem, daar moest ik bij zijn. Beide shows verkochten uiteraard in no-time uit. Vredenburg lukte niet, Paradiso wel. In die tijd was Paradiso nog niet zo’n afgesloten bunker als nu. Er zaten aan de zijkant ventilatiegaten in de nooduitgangen, die het mogelijk maakten heel luid en duidelijk soundchecks van artiesten mee te pikken. In andere gevallen maakte ik er wel eens gebruik van als ik toevallig toch al in Amsterdam was. Voor Bowie ging ik er die 10e juni 1997 speciaal voor naar de hoofdstad. Ik bleek niet de enige, het krioelde al van de fans bij Paradiso én van de hoopvolle mensen die nog een kaartje op de kop hoopten te tikken.

Ongunstige startpositie
Opeens komt daar een geblindeerd busje aan, het gaat open en heel Bowies band blijkt er in te zitten. Als helemaal achterin de oranje geverfde stekels van hun broodheer te zien zijn, ontstaat er een run op het busje. Daar ik – in tegenstelling tot de meeste anderen – niet bij de hoofdingang post maar aan de zijkant zit, kom ik als een van de laatsten aan bij het gedrang. Iedereen blijft rustig handtekeningen uitdelen, Bowie inclusief. In de buurt van het icoon kom ik vanwege mijn ongunstige startpositie niet eens, maar ik vind wel übertoetsenist Mike Garson en gitaarheld Reeves Gabrels op mijn pad. Die signeren volgaarne mijn kaartje.
EKNL-BowieAmsterdam
Terugkijkend heb ik ook nog een derde handtekening bemachtigd. Geen idee welk bandlid dat is geweest. Opgewonden positioneer ik mezelf vervolgens weer voor dat gat in de deur om de soundcheck mee te krijgen. Dat blijkt niet nodig. Bowie is op de twee kleine shows in Nederland na eigenlijk op stadiontournee. Zijn geluidsman lijkt het volume niet aan de zaal te hebben aangepast. Paradiso trilt op zijn grondvesten en het geluid is tot in een ruime omtrek prima te horen. ’s Avonds is Bowie zijn eigen voorprogramma’ Eerst doet hij een drum ’n bass-set, het genre dat dominant is op Earthling, daarna een set klassiekers. Ook hier weer geldt dat de volumeknop op standje stadion staat. Hoe tof ik Bowie ook vind, het is dicht op de speakers bijna niet uit te houden. Het is het enige concert ooit dat ik tijdelijk heb verlaten om in de toiletten wc-papier in mijn oren te stoppen.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *