PLAAT 059: Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week de Chasing Yesterday van Noel Gallagher’s High Flying Birds, al gaat de herinnering eigenlijk over Oasis’ (What’s The Story) Morning Glory?.

EKNL-Plaat059
‘We’ll fight the dying of the light and we’ll catch the sun’

Vandaag treedt Noel Gallagher met zijn High Flying Birds op in het TivoliVredenburg-complex in Utrecht, ter promotie van zijn nieuwe album Chasing Yesterday, een album dat bij mij even nodig had om te landen. Helaas is het optreden vanavond niet in de oude Vredenburg zaal, maar in de Ronda. Die oude Vredenburg zou voor mij een cirkeltje rond maken. Dat is namelijk exact de plek waar ik Gallagher in 1996 voor het eerst heb zien optreden. Destijds als onderdeel van Oasis, een band die op de springplank staat de grootste band ter wereld te worden, maar waar tijdens de Vredenburg-show de onderlinge verhoudingen al op standje koude oorlog zijn geparkeerd.

Midden jaren ’90 ben ik geobsedeerd door alles wat er vanuit het Verenigd Koninkrijk op de Britpop-golf de wereld over spoelt. Wekelijks spel ik muziekbladen NME en Melody Maker van voor naar achter. Bij gebrek aan het internet, zijn de advertenties van Britse platenhandelaren achter in die magazines een uitkomst voor iemand als ik. Want veel artiesten waar over ik lees, daar zijn de vinylsingles niet van in Nederland verkrijgbaar. Supergrass, Cast, Pulp, Blur, Suede, noem ze maar op.

Ponden in een envelop
Oasis staat bovenaan mijn favorietenlijstje, de punk-attitude van de straatschoffies uit Manchester en hun makkelijk meebrulbare liedjes vind ik te gek. Wekelijks stop in een aantal Britse ponden in een envelop, ik stuur deze dan per post naar de platenwinkels die in NME en Melody Maker met hun aanbod adverteren en dan komt meestal een week of twee later een pakketje binnen met een stapeltje nieuwe vinylsingles. Waartussen dus heel veel Oasis. Het is bijna niet meer voor te stellen in tijden van eBay, Discogs en PayPal dat het ooit zo moest.

Uit elkaar
Hoe dan ook, ik ben dus fan. Daar ik de eerste doortocht van Oasis in 1994 heb gemist, moet en zal ik naar hun show op 8 november 1995 in het Utrechtse Vredenburg. Die show gaat op het laatste moment niet door. Oasis heeft ruzie en is in november 1995 na de show die ze op 7 november in Parijs doen kortstondig uit elkaar gevallen. Zeer kortstondig, want op 10 november gaat de tour ter promotie van hun tweede album (What’s The Story) Morning Glory? weer vrolijk door in Duitsland. De uitgevallen optredens, waar onder die in Utrecht, worden naar januari 1996 verplaatst.

oasis_vredenburg

De verwachtingen voor die inhaalshow zijn alleen al door het afstel hooggespannen. Die verwachtingen worden met een aantal knock-outs in het eerste kwartier (achtereenvolgens The Swamp Song, Acquiesce, Supersonic) aanvankelijk volledig waar gemaakt. Maar gaandeweg begint de stem van frontman Liam Gallagher te kraken en zie je met name de onderlinge irritatie tussen de frontman en zijn broer Noel enerzijds en de irritatie tussen laatstgenoemde en bassist Paul ‘Guigsy’ McGuigan anderzijds duidelijk door het optreden heen schijnen. Halverwege Champagne Supernova is Liam Gallagher al gevlogen en mag de band het lange instrumentale deel opknappen. De akoestische soloset die Noel Gallagher na veertig minuten inzet, lijkt aanvankelijk een welverdiende pauze voor broer Liam, maar is het begin van het einde. Met band weer op het podium wordt Live Forever ingezet. “Maybe I wil never bieheie…”, piept en kraakt Liam en weg is zijn stem. Noel ziet direct dat het mis is en vangt, terwijl zijn broer mokkend wegbeent, al zingend de rest van het nummer op. Maar het is te laat. Liam laat zich niet meer zien. Einde optreden.

Vredenburgvandalen
Het publiek is aanvankelijk verdwaasd en denkt dat het nog wel goed komt. Als de zaallichten vervolgens aan gaan, slaat de verbazing bij flink wat mensen om in woede. Zo kort? Maar dertien liedjes, waarvan slechts acht en een halve met frontman?! Schandalig!! Het applaus voor een toegift, slaat om in boe-geroep en dat maakt de vandalist in sommige bezoekers los. De kussens van de Vredenburg-stoeltjes vliegen door de lucht en ook bekers en andere op de grond liggende troep vinden hun weg naar het podium. Tevergeefs. Oasis komt niet meer terug en het optreden markeert weer een punt in de nooit heel lekker wordende relatie tussen Oasis en Nederland. Van de bandarrestatie in ’94 die hen het optreden in Amsterdam belette tot dit optreden in Vredenburg en later van de rondvliegende biertrays richting een gemankeerde band op Pinkpop 2000 tot het Jensen-incidentje. Het boterde gewoon niet.

Nu staat Noel Gallagher, na een zinderend solodebuut in De Melkweg in 2011, voor een tweede soloshow op bijna dezelfde plek waar het in 1996 mis ging. De kaarten liggen er inmiddels volledig anders voor, ons land heeft hem als solo-artiest volledig omarmd. Een ding is gebleven, de verwachtingen zijn bij mij als oude fan gewoon weer hooggespannen.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

1 thought on “PLAAT 059: Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *