PLAAT 057: Hurts – Exile

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Exile van Hurts.

EKNL-Plaat057
‘This is exile…’

Deze week is het twee jaar geleden dat het tweede album van Hurts verscheen. Het album Exile heeft zijn sterke momenten, maar ook mindere tracks. In een recensie gaf ik het album drie en een halve ster van de vijf. Op de dag van release (8 maart 2013) interviewde ik bandlid Adam Anderson. Hij vroeg naar de beoordeling en – stom – ik ging daar op in. Les 1 in het interviewen van artiesten is dat je nooit over de kwaliteit van een liedje in discussie gaat. Want je zegt tenslotte ook niet dat mensen een lelijk kindje hebben.

Perfecte productie
Er ontspon zich een ongemakkelijk gesprek toen ik zei dat in nummers als de titeltrack, Miracle, The Rope en The Road echt waanzinnig vond, maar dat ik andere nummers, waar onder The Crow, niet voel en dat ik dacht dat het kwam door de (te) perfecte productie.

Balans
Anderson reageert als door een bij gestoken. “Ik kan daar onmogelijk in mee gaan natuurlijk. Het zijn mijn eigen liedjes, ik ben er enorm trots op. The Crow is juist een track die wat mij betreft orde en balans in de chaos die het album is brengt. Er zit meer lucht en meer ruimte in dat nummer dan we ooit op een ander nummer hebben aangedurfd. Ik vind ik eigenlijk wel het allerbeste nummer op het album. Misschien wel het beste nummer dat ik ooit geschreven heb.”

Ongemakkelijk
Er valt even een ongemakkelijke stilte. Inwendig sla ik mezelf voor de kop. Een ongeschreven interviewregel is dat je jezelf nooit in je kaarten laat kijken. De mening van de interviewer doet er in het geheel niet toe bij het maken van een verhaal… Anderson pakt de draad als eerste weer op. Professioneel: “Ergens waardeer ik je eerlijkheid wel. We hebben al veel journalisten gesproken die zeggen dat ze het allemaal te gek vinden, waarna we de recensie zien en men stukken minder enthousiast is. Dat voelt soms ook als een dolk in je rug. Dan is eerlijkheid beter.”

Voluit blazen
Het gesprek verloopt verder aardig, maar tegen het eind krijg ik nog een sneer. Anderson stelt dat de clubtournee, die drie weken later in De Melkweg zou neerstrijken, een grootse ervaring moet gaan worden. “We gaan proberen een stadion in een club te proppen en voluit te gaan blazen. Chaos en emotie, we gaan mensen laten huilen, laten schrikken en elkaar laten knuffelen en hopelijk volledig onthutst achterlaten. Ik zal The Crow aan je opdragen.”

Uiteraard deed hij dat niet.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *