PLAAT 055: Eels – Daisies of The Galaxy

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Daisies Of The Galaxy van Eels, komende week 15 jaar oud en nu ook ten prooi gevallen aan counterfeitproducenten.

EKNL-Plaat055
‘I thought some daisies, might cheer you up…’

Daisies Of The Galaxy verscheen op 28 februari 2000 in Europa op de markt, exact gelijktijdig met de eerste reeks shows van de groots opgezette Eels Orchestra 2000 Tour die de band had ontplooid en die hen bijna het hele jaar ‘on the road’ zou houden. Het voorheen als trio opererende gezelschap rond frontman Mark Oliver Everett (beter bekend als domweg E) was uitgebreid met blazers, en een contrabasist, Lisa Germano (in 1998 nog voorprogramma) was als gastartieste op zang, toetsen en viool aangetrokken en meer dan ooit was een prominente rol voor drummer Butch weggelegd. Niet in het minst omdat hij het orkestrale geheel bedacht had.

Live-album
Het was een epische tournee, die ons land meerdere malen aandeed, eerst in maart en daarna in de zomer nogmaals. Ik heb vrijwel alle Nederlandse shows gezien, evenals concerten in België en Engeland. Eels was op hun populairst en het Nederlandse publiek droeg hen op handen. Het optreden dat de band in het Utrechtse Vredenburg deed in maart 2000 is volledig opgenomen om op cd uitgebracht te worden. Die release kwam er echter nooit en is vervangen door de tourcompilatie Oh What A Beautiful Morning, dat de hoogtepunten van tweemaal Europa en een rondje Amerika samenbalde.

Duur
Net als de vorige twee albums, werd Daisies Of The Galaxy ook op vinyl uitgebracht, maar niet direct met de cd-release. Hij volgde enkele maanden later pas en was tijdens dat tweede rondje door Europa voor het eerst verkrijgbaar. Niet via Eels’ toenmalige maatschappij Dreamworks, maar op het vanuit de stonerrock komende Bong Load label. Het album verscheen op kloek aanvoelend 180 grams vinyl, gestoken in een prachtige gatefold sleeve van stevig karton. Vanwege de lage oplage en de stijgende vraag naar vinyl de afgelopen jaren, werden er op veilingsites steeds hogere bedragen gevraagd voor de release (en de twee voorgangers). Bedragen die regelmatig tegen de $200,- aan liepen.

Lichtgewicht
Tijdens de jongste editie van de Mega Platen- en CD-beurs, stond daar ineens een standhouder die meerdere exemplaren te koop had. Dat is verdacht, zeker gezien de prijzen waartegen ze werden aangeboden. Een exemplaar vasthouden, gaf direct uitsluitsel. Het is een lichtgewicht, zeker niet te vergelijken met de release zoals deze in 2000 op de markt is gebracht. Toch meegenomen om de collectie compleet te houden en nu eens even naast de originele release gelegd om de verschillen vast te stellen, zodat je weet wat je koopt als je interesse in dit album hebt en twijfelt of je een officiële release te pakken hebt.

Te beginnen bij de cover, die is wat betreft kleur iets voller op de counterfeit. Wat verder opvalt is dat het coverbeeld iets groter is afgebeeld op de counterfeit, ongetwijfeld omdat de producent niet het volledige beeld had en er dus met snijranden rekening gehouden moest worden. Uiteraard ontbreekt de 180 grams vinyl-sticker. Logisch, de nieuwe persing is zeker geen zwaar vinyl.
Daisies001

Dat geldt ook voor de achterkant. Op zich is hetgeen is afgebeeld een exacte kopie, inclusief de streepjescode (708474004714), maar net iets voller van kleur en groter afgebeeld. Hierdoor zitten de titels bijna op de rand, waar het origineel nog ruimte overlaat.
Daisies002

De zijkant/rug is de allergrootste indicator dat de boel niet klopt. Allereerst zijn voor het catalogusnummer, de titel en de labelnaam andere lettertypes gebruikt. Daarnaast is er een lelijke spelfout gemaakt. Daisies Of The Galaxy is ineens een foutieve titel geworden; Daisie Of The Galaxy.
Daisies003

De albums uit de hoes laten nogmaals het gewicht goed voelen. Het origineel is een fijne, zware plak vinyl. De andere heb je het idee van dat ‘ie zo wegwaait. Daarnaast zijn de labels absoluut inferieur. Die van het origineel zijn scherp en vol van kleur, de counterfeit labels ogen flets.
Daisies004

Dat geldt ook voor de labelkant waar Butch’ gezicht op staat. De nieuwe release is zichtbaar meer flets. De camera pakt het niet goed, maar ook aan het vinyl is een en ander op te merken. Het is al grijzer dan zou moeten bij een nieuw album. Ook is de matrixcode die in de ‘run out groove’ staat anders. Het origineel heeft als code BL-47-A, dan wel BL-47-B (afhankelijk van de plaatkant), de counterfeit A24 en B24.
Daisies005

Van een afstandje lijkt het volledige binnenwerk identiek. Beiden een gatefold, met beiden dezelfde afbeelding van frontman E naast de credits en een afbeelding uit een oud kinderboek er naast. Beide versies zijn ook voorzien van een inlegvel met teksten. Men heeft goed op de details geprobeerd te letten.
Daisies006

Het karton is van inferieure, lichtere kwaliteit. Dat voel je wel meteen. Met de exacte gelijkenis valt het bij nader inzien ook goed mee. Zoom je bijvoorbeeld in op de afbeelding van E, dan zie je dat de nepvariant een kopie is. De lijntjes zijn minder scherp, er zitten meer grove pixels in en de kleuren – in tegenstelling tot de voor en achterkant – zijn aan de binnenkant een stuk minder fris.
Daisies007

Dat fletse zie je ook aan de andere kant terug, maar wat ook opvalt is dat de hoes op een andere manier gevouwen en geplakt is. Het origineel heeft naar binnen gevouwen randen en daar is de gatefold overheen geplakt. Hierdoor ontstaat er een luxe ogende rand als je van dichtbij kijkt. De nepper is gewoon met de rug tegen de andere kant aan geplakt en hierdoor oogt het album van de zijkant minder mooi omdat je de kartonnen snijranden goed ziet.
Daisies008

Nog een weggever, de letters aan de binnenkant hebben een andere kleur. Dennengroen in het origineel, naar zwart neigend donkergroen in de counterfeit, die ook nog een beetje last heeft van dichtlopende letters door verkeerd inktgebruik. Daardoor ogen de hoesteksten minder helder.
Daisies009

Waar de buitenkant groter is gemaakt, is de binnenkant iets gekrompen. Hierdoor zit er onderin een additionele rode rand die er niet hoort. Daarnaast heeft het origineel op de achtergrond aan de boven en onderkant nog wat kleurverschil, iets wat de counterfeit op zijn beurt niet heeft.
Daisies010

Het inlegvel is naast de zijkant/rug de andere grootste hint dat er iets niet klopt. De afbeeldingen zijn heel erg pixelig en ook de rand aan de zijkant oogt als een rotzooitje. en logisch gevolg van het scannen van een originele versie. Daarop heeft de vormgever van dienst namelijk ook niet de hoogst mogelijke resolutie rand aangebracht. Dus een toch al niet heel fraaie rand, wordt hierdoor alleen maar lelijker.
Daisies011

Ook is het papier anders. Het origineel heeft een meer verweerd uiterlijk doordat er voor een iets geliger inlegvel is gekozen. De nieuwe versie is spierwit.
Daisies012

Het belangrijkste natuurlijk is de manier waarop het album klinkt. Tsja… dat is nog een heel lastige. Het verschil is amper hoorbaar als beide albums op normaal volume over de speakers worden afgespeeld. Al heeft het origineel een iets warmer, ronder geluid. Gaat het volume omhoog of zet je een koptelefoon op, hoor je het verschil echter dondersgoed. De counterfeit is scheller, en het niet heel hoogwaardige vinyl dat gebruikt is piept en kraakt al meer bij de eerste luisterbeurt dan het origineel na 15 jaar.

Inspecteren
Laat dat dus een waarschuwing zijn als je dit album op vinyl aan wil schaffen, je gaat er uiteindelijk vooral muzikaal ongetwijfeld teleurgesteld door raken. Op een platenbeurs kan je de neprelease redelijk gemakkelijk vinden, maar daar betaal je ook niet de hoofdprijs. Dat is de reden dat ik ‘m heb aangeschaft. Ik ben fan/verzamelaar van Eels en zie een release als deze boven alles als een geinige aanvulling op een verder complete vinylcollectie. Online is het natuurlijk een heel ander verhaal. Door de identieke serienummers zijn de counterfeits amper te onderscheiden van het echte werk en je kan ‘m ook niet even voelen en inspecteren voor aanschaf. De kans dat er mensen zijn die hier veel te veel voor betalen en vervolgens met een onechte release opgescheept zitten is hoog.

Draaiende persen
Het gegeven dat er snoodaards zijn die zeldzame albums namaken is een heel nare bijwerking van de opleving die vinyl op dit moment doormaakt. Eels is niet het enige slachtoffer. Joy Division, Queens Of The Stone Age, Nirvana, The Smashing Pumpkins, Tool, de lijst is (vooral op het gebied van artiesten uit de jaren ’90 en begin deze eeuw, de tijd dat vinyl amper werd verkocht of überhaupt geproduceerd) eindeloos. Artiesten die nu geen cent van de opbrengsten zien, terwijl de nieuwe vinylliefhebbers zich bekocht voelen door de tegenvallende kwaliteit. Counterfeits hebben altijd al bij de muziekindustrie gehoord en zijn het gemenere broertje van bootlegs. Met het beperkt aantal persen dat wereldwijd voluit draait, kunnen de reguliere platenmaatschappijen nog niet alles waar vraag naar is bij laten persen. We zijn er dus voorlopig niet vanaf en derhalve blijft goed uitkijken wat je koopt het devies.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

1 thought on “PLAAT 055: Eels – Daisies of The Galaxy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *