PLAAT 054: Mark Lanegan Band play Blues Funeral (live)

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week de de officiële bootleg Mark Lanegan Band play Blues Funeral (live).

EKNL-Plaat054
‘With piranha teeth I’ve been dreaming of you, and the taste of your love, so sweet’

Het is een beetje sneu als je een artiest van het kaliber Mark Lanegan ziet zitten met een viltstift in zijn hand, terwijl fans hun vers aangeschafte merchandise van een krabbel kunnen laten voorzien. Tegelijk, het is een erg aardige extra inkomstenbron voor een artiest. Want door zelf in de merchandisestand te gaan zitten, kan je ook de prijzen van het aanbod een stukje opschroeven. Mensen komen nu eenmaal graag direct bij een artiest die ze net hebben zien optreden.

Astronomisch
Ja, ik dus ook. Dit stuk vinyl is vers in de collectie, want afgelopen woensdag aangeschaft terwijl ik meewarig naar het tafereel keek waar ik zelf ook vrolijk aan deelnam. Het astronomische bedrag van €35,- betaald overigens, een belachelijke prijs voor een LP. Waarom dan toch gekocht? Omdat ‘ie verdorie niet in de gewone winkels te koop is. Lanegan had in zijn merchandisestandje meerdere concerten op vinyl te koop als officiële bootleg, onder meer ook een uit Istanbul. Als ze rond de 20 euro per stuk waren geweest, meer zijn ze eigenlijk niet waard, had ik er meer gekocht. Nu bleef het bij eentje.

Ronkende ervaring
Ik koos voor de integrale uitvoering van Blues Funeral, opgenomen in Mexico City. Dit omdat ik dat een fantastisch album vind. Blues Funeral, zijn eerste solo-cd sinds het onvolprezen Bubblegum uit 2004, is in de studioversie een ronkende muzikale ervaring, waarop Lanegan niet te betrappen is op een opvallend uitstapje richting een muzikaal genre dat we nog niet kennen van hem. Of het moet het muzikaal naar de eigen titel neigende Ode To Sad Disco zijn met zijn naar de jaren ’80 neigende synthesizerpartijen. Meteen een van de betere tracks overigens. Maar verder is het weer veel gruizige gitaren, naar blues neigende ritmes en pakkend gruizige grooves wat de klok slaat, waar over de steeds donkerder klinkende stem van Lanegan zijn ding kan doen.

Ruige rampestamper
Teksten over dood (het heerlijk groovende The Gravedigger’s Song), het leven (het lichtvoetige Gray Goes Black), ruzie (Riot In My House), vergeving (het weemoedige Deep Black Vanishing Train). Her en der verpakt in een klein religieus sausje (St. Louis Elegy bijvoorbeeld, of ruige rampestamper Quiver Syndrome) maar muzikaal meer divers dan ooit. Geen onbewandelde paden, maar je merkt dat alle verschillende muzikale stromingen van andere artiesten waarmee Lanegan heeft gewerkt (en dat zijn er veel) de voorgaande jaren hun invloed hebben achtergelaten.

Overprijsde aanschaf
Live is het op deze officiële bootleg allemaal wat rauwer, meer tot de kern. Waarbij de nooit heel vrolijk ogende zanger voor zijn doen tamelijk monter klinkt. “If tears were liquor, I would have drunk myself sick”, zo bromt Lanegan in St. Louis Elegy, en “What’s done is done is done now”, in Tiny Grain Of Truth. Dat zijn de momenten dat je bij wijze van spreken het stof van het verleden door de Mexicaanse concertzaal ziet dwarrelen als onderdeel van een grote (lente)schoonmaak. Je merkt wel dat de productie heel erg aan het werk heeft bijgedragen, de studioversie is ontegenzeggelijk een sterker album, ondanks dezelfde liedjes. Maar de intensiteit en tussen de regels door voelbare optimisme maken ook deze overprijsde aanschaf zeker wel de moeite waard.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *