PLAAT 046: The Afghan Whigs – Gentlemen

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Gentlemen van The Afghan Whigs.

EKNL-Plaat046
‘Tonight I go to hell, for what I’ve done to you…’

Begin jaren ’90 liep ik rond met afgeknipte spijkerbroeken en legerkistjes. Juist, grunge. Maar ik hield ook van ‘zwarte’ muziek, als soul en funk. Dus zat daar regelmatig een t-shirt van Prince of Funkadelic of iets dergelijks boven. Het maakte dat velen het niet zo goed snapten. Op een platenbeurs in de Haagse Houtrusthallen meende een standhouder me ooit zelfs heen te moeten zenden. “Want ik verkoop alleen maar rockmuziek.”

Inktzwart
Ik snapte zijn opmerking niet, daar zocht ik toch ook juist naar? Pas later realiseerde ik me dat ik op dat moment een James Brown t-shirt aan had. Toen ik in 1993 door het album Gentlemen The Afghan Whigs leerde kennen, kwam alles prachtig samen. De rafelige rock waar ik van hield, gebracht met het gevoel dat ik in sommige soul- en funkartiesten zo waardeerde. Wát een geluid. Funky rock, doorleefde vocalen, adembenemend vond (vind) ik het. Ook vanwege de inktzwarte teksten, waar onder het mij direct persoonlijk rakende “I feel apart, that’s what I always do”, in het hitje Debonair.

Eindelijk volwassen
Gentlemen heb ik nimmer op LP gehad, maar ik heb inmiddels wel drie cd-versies versleten. Exact drie weken geleden was het in Amerika Black Friday. Dit is traditioneel de vrijdag na Thanksgiving waar aldaar het kerstseizoen (lees: de run op kerstcadeaus) begint. Maar ook een toepasselijk getitelde aan Record Store Day verwante muzikale feestdag waarop exclusief vinyl wordt uitgebracht en verdorie, er zat ditmaal een driedubbel-LP van Gentlemen. Deze is onder de noemer Gentlemen At 21 uitgebracht. Eindelijk volwassen dus. Meteen besteld en gisteren is ‘ie bezorgd. Het is een voorbeeldige reissue.

Verboden liefde
De eerste schijf is het daadwerkelijke album. De tweede plak vinyl bevat een tiental demo’s en de derde een keur aan b-kantjes. Daar onder een machtige versie van de James Carr-klassieker The Dark End Of The Street. Van origine is de door Dan Penn en Chips Moman geschreven track een tranentrekkende soulklassieker die net zo goed over rassendiscriminatie kan gaan (een ‘verboden liefde’ tussen een donkere en een blanke geliefde) als over ordinair vreemdgaan. Gezongen door Greg Dulli, met ontsierende gitaarfeedback en een onheilspellende cellopartij op de achtergrond, is de The Afghan Whigs-versie het perfecte voorbeeld van de kruisbestuiving tussen rock en soul die deze band voor mij zo dierbaar maakt.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *