PLAAT 045: KISS – Dynasty

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Dynasty van KISS.

EKNL-Plaat045
‘Feel the magic…’

Afgelopen week zag ik een filmpje viral gaan, waarin KISS hun concert volgend jaar in de Ziggo Dome aankondigt. Ik moest er om gniffelen, want het is ook best een koddig gezicht die oude mannen met hun make-up op. Al moet ik er wel bij zeggen dat Paul Stanley op zijn 62ste een jaloersmakend lijf heeft. Toch eens gaan trainen om er over een jaar of 22 ook zo uit te zien. Hoe dan ook, het filmpje maakte me ondanks de gniffel ook wat weemoedig. Want wat vond ik ze als scholiertje ooit spectaculair.

Tennisracket
Dat laatste kwam volledig door de hit I Was Made For Loving You van het album Dynasty. Zo’n nummer dat je tijdens playbackshows op school met een kartonnen gitaar (in mijn geval karton over het tennisracket van mijn opa geplakt) na deed. Waar andere mensen herinneringen hebben aan het met natte haartjes in pyama met een bakje chips voor de tv zitten en kijken naar Mies Bouwman of Willem Ruis, staat voor mij het op die manier kijken naar AVRO’s TopPop in het geheugen gegrift, waar KISS ooit een optreden in de studio gaf.

Kleuterschool
Het grappige is dat me is bijgebleven dat de band toen I Was Made For Loving You speelde en dat we het er op school enthousiast over hadden met zijn allen. Met dank aan YouTube weet ik nu echter dat het I Love It Loud was, van het album Creatures of The Night. Dat moet ook wel, ik zat in de derde klas en zal een jaar of acht zijn geweest. Dynasty is uit 1979, toen zat ik nog op de kleuterschool. Bijzonder hoe je geheugen met je speelt.

Lachspieren
Zelf heb ik KISS één keer live gezien, deze week exact 18 jaar gelden in de Rotterdamse Ahoy. ‘Om het gezien te hebben’, zoals dat zo mooi heet en vanuit bovenstaande nostalgische overwegingen. Achteraf bezien ook de beste keer, want het was in de line-up die sinds de Dynasty-tour niet meer samen had gespeeld. De klassieke line-up dus, bestaande uit Paul Stanley, Gene Simmons, Ace Frehley en Peter Criss. De show was ronduit over the top en daardoor werkte ‘ie voor mij vooral op de lachspieren, iets wat werd versterkt toen ik de overdaad aan merchandise aanschouwde en constateerde hoe ingenieus de geldmachine KISS is. Maar het viel me óók op hoe veel fantastische nummers de band op het repertoire heeft. Dat wordt door alle poeha er omheen nog wel eens vergeten en dat is best een beetje zonde.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *