PLAAT 041: Pink Floyd – Animals

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Animals van Pink Floyd.

EKNL-Plaat041
‘I gotta admit that I’m a little bit confused. Sometimes it seems to me as if I’m just being used…’

Exact op het moment dat Pink Floyd in november 1974 de concertreeks in het Londense Wembley gaf waarvan de opnames enkele jaren terug verspreid over de Immersion Editions van Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here zijn verschenen, zag ik het levenslicht. Dat is vandaag exact 40 jaar geleden. Leuk detail, maar het betekent ook dat ik de hoogtijdagen van de band nooit bewust heb meegekregen. Mijn liefde voor muziek begon zich pas goed te ontwikkelen op het moment dat de band al aan interne strubbelingen ten onder gegaan leek. Maar goed, dat wist ik toen nog niet. Pink wie?

Briefkaarten
Als puber met een behoorlijk zwartgallige kijk op het leven, werd mijn aandacht eind jaren tachtig getrokken door allerhande briefkaarten die in de lokale platenwinkel werden verkocht met daarop de tekeningen van Gerald Scarfe, afkomstig uit de geanimeerde delen van de The Wall film. Pink Floyd kende ik op dat moment alleen van het hitje Learning To Fly, wat ik maar saai vond. Maar die kaarten maakten me nieuwsgierig naar meer. The Wall werd aangeschaft, tegelijk met Animals, een album dat ik puur op basis van de prachtige hoes wilde hebben.

Orwelliaans
Mijn aanvankelijke aantrekkingskracht tot de band zat ‘m dus niet eens zozeer in de muziek, het waren de tot de verbeelding sprekende albumhoezen. De albums deden me inhoudelijk echter meteen het artwork vergeten en spraken voor een licht depressieve puber met een grote afkeer van andere mensen enorm tot de verbeelding. Het zijn nog altijd mijn favoriete twee Pink Floyd-albums, al is Animals in de loop der jaren het album geworden dat het meest regelmatig uit de speakers komt rollen. Tekstueel is het nog steeds ijzersterk. Een album dat met ‘maar’ vijf liedjes mijn visie op de wereld daadwerkelijk gekleurd heeft. Losjes gebaseerd op Animal Farm van George Orwell deelt het album de mensheid karaktertechnisch op in ‘varkens’, ‘honden’ en ‘schapen’.

Ultieme beleving
Anno 2014 is het nog steeds niet moeilijk exact die groepen aan te wijzen in de westerse maatschappij. Roger Waters’ bijtende cynisme en kijk op de wereld blijven voor mij inspirerend. Op het Floyd-werk, maar ook solo. Zijn album Amused To Death uit 1992 is ruim twee decennia later ook nog extreem actueel. Wat Animals voor mij er uit laat springen is dat zijn blik op de wereld vanwege een op dat moment nog tegenwicht gevende band muzikaal nog niet zo misantropisch is ingekleurd als de twee albums die zouden volgen en waarop Waters meer en meer de touwtjes in handen neemt. Hierdoor is Animals na al die jaren nog steeds mijn ultieme Pink Floyd-beleving.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *