PLAAT 039: Neil Young – Decade

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Decade van Neil Young.

EKNL-Plaat039
”He came dancing across the water, with his gallions and guns…’

Er is van die muziek in je leven die er altijd al was. Zonder dat je eigenlijk precies weet hoe dat zo is gekomen. Neil Young is zo’n zekerheidje. Ik weet dat mijn ouders Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young op een cassettebandje hadden, maar waar ik nou de eerste albums van Neil Young vandaan heb gesleept? Geen idee. Het waren After The Gold Rush en de kloeke verzamelaar Decade. Met name die laatste heeft wat uren gemaakt op mijn eerste Philips-draaitafeltje.

Geen hoogte
Dat had meerdere oorzaken. Allereerst de prachtige verpakking, die me aan alle kanten greep. Van de inventieve manier waarop de derde LP in een reguliere hoes van een dubbel-LP was gestopt, tot de chaotisch doch logisch geplaatste liner-notes, de fotocolleges en knipsels. Elke keer als de LP werd gespeeld, keek Neil Young me ofwel afstandelijk maar nieuwsgierig (de achterkant) of joviaal lachend (de matte binnenhoes) aan. Je krijgt geen hoogte van ‘m.

Ingenieus
Daarnaast is er natuurlijk de muziek. Ook daardoor krijg je nooit écht hoogte van Young. Toen ik als jong jongetje Decade draaide had ik er geen benul van en zette ik Neil Young direct bovenaan mijn lijst met beste Amerikaanse singer-songwriters (al had je die term destijds nog niet) aller tijden. Nu ik als volwassene Youngs oeuvre veel beter ken zie ik pas hoe ingenieus hij zijn allerbeste werk van eind jaren zestig en de jaren zeventig in elkaar heeft gevlochten tot een verbluffend geheel en dat hij zijn minder geslaagde projecten met een kwieke hinkstapsprong omzeilt.

Krassen en kraken
Dat maakt luisteren naar Decade nog steeds een adembenemende trip. Van de psychedelica van Expecting To Fly en de sixtiesrock van Mr. Soul en The Loner tot pure singer-songwritertracks als Old Man, Harvest en Campaign en natuurlijk de eindeloze gitaarexercities van Down By The River, Cowgirl In The Sand en het machtige Cortez The Killer. Ik heb Decade natuurlijk ook op cd, maar die haalt het niet bij het vinyl. Juist niet vanwege de kwaliteit. Youngs muziek komt het best tot zijn recht als het krast en kraakt en dat doet het stokoude en grijsgedraaide jaren ’70-vinyl als geen ander.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *