PLAAT 033: Interpol – El Pintor

Categories Plaat voor m'n kop, Recensie

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week El Pintor van Interpol.

EKNL-Plaat033
‘Vandaag is rood!’

El Pintor is net nieuw. Geen echte ‘life changer’ dus. Maar ik heb al sinds het debuut Turn on The Bright Lights een zwak voor de band, die ik sindsdien talloze keren heb zien optreden. Tegelijk is Interpol ook typisch zo’n bandje waar je niet om treurt als ze nooit meer een album uitbrengen. Omdat je nog steeds vooruit kan met hun eerdere werk. Neemt niet weg dat het ook zo’n bandje waarvoor je op het puntje van de stoel zit als ze wel weer met iets nieuws komen. Zeker als jhet uitkomt op een prachtige plak rood vinyl. Op El Pintor wordt die nieuwsgierigheid absoluut óók inhoudelijk beloond.

Hoge lat
Het is moeilijk om een album van Interpol langs een meetlat te leggen, omdat die lat al enorm hoog ligt. De eerste drie fantastische albums hebben daar voor gezorgd. Waarna album vier in 2010 een vrije en allesbehalve sierlijke val naar beneden was. Het geluid klopte nog wel, maar alle fut leek er uit. Wie het kille en bij vlagen voortkabbelende album anno 2014 draait, zal het overigens een stuk minder slecht vinden dan bij uitkomst. Maar als gezegd, die hoge lat…

Strak in de lak
El Pintor is Spaans voor De Schilder. En natuurlijk is het ook een anagram van de bandnaam Interpol. De band is inmiddels uitgedund tot trio en als we dan toch in de schildersmetaforen blijven, dat heeft een nieuw palet geleverd waar men mee moet werken. Het resultaat is dat het eerst gemaakte kunstwerk warmer is, urgenter en de lijntjes weer lekker strak neerzet.

Pingeltjes
Daarbij zijn de referenties aan de eerste twee albums (en soms de vaak over het hoofd geziene, maar magistrale derde) overduidelijk. Zonder dat de band echter probeert een succesformule te herhalen. Een hoekige en op het basloopje stuiterende track als Everything Is Wrong bijvoorbeeld, of het galmende My Desire, het zijn updates van het geluid van de eerste twee albums. Geldt ook voor de springerige single All The Rage Back Home. Als Interpol wat vaart terugneemt, toont zich de werkelijke kracht van het trio. Een nummer als My Blue Supreme heeft alles in zich wat Interpol al jaren zo intrigerend maakt. Een mysterieuze sfeer, spannende opbouw, puike gitaarpingeltjes, inventieve tromroffeltjes en zo’n gevoel dat je steeds iets mist als je er naar luistert. Zodat je het meteen daarna weer wil opzetten.

Stapje terug
Dat alles zonder dat het een herhaling van zetten is. Op een nummer als Tidal Wave bijvoorbeeld hebben de synths ineens een belangrijke rol, waardoor de boel lekker fris klinkt. Na meerdere luisterbeurten kan je concluderen dat El Pintor een terugkeer naar de vorm is. Maar het is tegelijk ook een vorm die ondanks de genoemde verfrissende puntjes wel heel erg klinkt alsof het tien jaar geleden is en in die zin is het ook een album waarvan het niet echt uitmaakt of Interpol ‘m uitbrengt of niet. In die zin is de door velen verguisde derde wel meer een product gebleken van een band die zichzelf probeert door te ontwikkelen, waar El Pintor in dat opzicht misschien toch wel een stapje terug te noemen is. Een glorieus stapje terug, dat wel. Of je dat als luisteraar een bezwaar vindt, is dus geheel aan jou.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *