PLAAT019: Cliff Richard & The Young Ones – Living Doll

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week de 12″ single van Cliff Richard & The Young Ones, Living Doll.

EKNL-Plaat019
‘So pull on your dancing trousers and get down to the total and utter king of rock’n’roll’

Rik Mayall is niet meer. Maandag overleed de Britse komiek plotseling en dat voelde als een stomp in mijn maag. Zo eentje waar hij zelf patent op leek te hebben, met een aanloop van een paar meter en ronddraaiende arm.

De kennismaking met de anarchistische humor van Mayall kwam voor mij in 1986, toen hij samen met The Young Ones de Cliff Richard-single Living Doll onder handen nam. Voor de tv-show rond The Young Ones, die van 1982 tot 1984 op televisie liep, was ik nog te jong om het te hebben meegekregen. Later kwam dat goed. Meer dan zelfs. Ik had alle afleveringen op videoband, net als opvolger Filthy Rich & Catflap en in de jaren ’90 natuurlijk Bottom. Sommige episodes kon (en kan) ik woord voor woord meepraten. Net als Living Doll, maar dat kan iedereen die ‘m een paar keer heeft gehoord natuurlijk.

Teletubbies rip-off
Helaas heb ik een liveshow van Bottom nooit gezien. Maar Mayall heb ik wel kort de hand geschud. Al is het geen herinnering om te koesteren, helaas. Begin 1999 werk ik als redacteur teletekst van tv-zender SBS6 en in die hoedanigheid krijg ik wekelijks een keur aan uitnodigingen voor allerhande lanceringen van games, speelgoed, levensmiddelen et cetera. Op een dag zit daar ook een kleurrijke envelop bij waarin de kleuterserie Jellabies wordt aangekondigd. Ik doe ‘m af als schaamteloze Teletubbies rip-off (wat het natuurlijk ook is) maar zie op het moment dat ‘ie in de oud papier bak belandt en openvalt ineens de naam Rik Mayall voorbij schieten.

Gênante situatie
Uit de bak gevist maar weer. Verdraaid, het blijkt dat Rik naar Nederland komt om die serie te promoten. Daar moet ik bij zijn en dus meteen aangemeld. Het wordt een teleurstellende ervaring, voor iedereen. De lancering van Jellabies wordt gedaan in het centrum van Amstelveen, in het gebouw van de Schouwburg, met attracties voor kinderen op het dan nog in ontwikkeling zijnde Stadsplein. Frans van Deursen is er ook, hij doet de Nederlandse nasynchronisatie van de Jellabies. De zaal waar de persconferentie plaatsvindt is mager gevuld. Zacht uitgedrukt. Waarna zich de gênante situatie voordoet dat na de presentatie eigenlijk niemand vragen heeft. Ook ik niet. Tenminste, niet over die kleurrijke kinderserie.

Rood hoofd
Mayall zit er ook wat tammetjes bij. Ik had er geen idee van dat hij niet lang daarvoor in het ziekenhuis had gelegen, in coma zelfs, wegens een ernstig ongeluk met een quad. Dat verklaart het misschien, of het feit dat er in tochtig Amstelveen amper animo is voor die kinderreeks waar hij zijn naam aan verbonden heeft. Na afloop van die rampzalig verlopen persconferentie, verzamel ik de moed om op hem af te stappen en al wegkijkend mompel ik zenuwachtig dat ik een grote fan ben. “Well, in that case I’ve got good news for you”, zegt hij enigszins monter terwijl hij mijn hand vast pakt en schudt. “Eddie and Richie will be opening a hotel pretty soon!” Voordat ik daar met mijn rode hoofd überhaupt op in kan gaan, springt er een persdame snel tussen. “We zijn hier voor de Jellabies hè?” Waarna Rik Mayall richting een cameraploeg wordt gebonjourd.

Niet meer de oude
Dat hotel blijkt Guest House Paradiso in de Bottom-film die eigenlijk geen Bottom-film is en rond de kerst van dat jaar in première gaat. Vermakelijke ongein, maar dat met name Rik Mayall niet helemaal de oude is, wordt in die film en in de registraties van de daarop volgende Bottom-liveshows best goed duidelijk. Bij het overlijden van Mayall komen ineens de verhalen van collega’s die dat bevestigen. Hij is zijn ongeluk uit 1998 nooit meer helemaal te boven gekomen. Zodoende schiet deze dagen als ik aan Rik Mayall denk eigenlijk niet eens zo snel de hit met Cliff Richard in het hoofd, maar eerder de tekst van het Cliff Richard-liedje waar The Young Ones hun naam op hebben gebaseerd:

The young ones
Darling, we’re the young ones
And the young ones
Shouldn’t be afraid
To live, love
While the flame is strong
For we may not be
The young ones very long

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

1 thought on “PLAAT019: Cliff Richard & The Young Ones – Living Doll

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *