PLAAT 018: The Rolling Stones – Big Hits (High Tides And Green Grass)

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week The Rolling Stones met hun stokoude verzamelaar Big Hits (High Tides And Green Grass).

EKNL-Plaat018
‘I see a red door and I want it painted black’

De vete Beatles vs. Stones, daar heb ik nooit zo in geloofd. Om meerdere redenen is het appelen met peren vergelijken. The Stones gaan al ruim vijftig jaar mee. The Beatles hielden het nog geen tien vol. The Stones hebben al die jaren afgezien van her en der een muzikaal uitstapje redelijk vastgehouden aan hetzelfe geluid. The Beatles hebben het aangedurfd te experimenteren. The Stones leven wonderbaarlijk genoeg vrijwel allemaal nog (Brian Jones uitgezonderd). The Beatles zijn al voor vijftig procent uitgedund. Het zijn gewoon twee heel verschillende bands.

Recht-toe-recht-aan
Als kind had ik niet heel veel vergelijkingsmateriaal. Mijn ouders hadden twee LP’s van The Beatles (Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en Hey Jude, een verzamelaar met non-album tracks) en van The Rolling Stones stond alleen Big Hits (High Tides And Green Grass) in het platenrek. Dat album heb ik nog steeds en is misschien wel de reden dat ik nooit helemaal ‘om’ ben gegaan voor de band. Het bevat de eerste hits van de band en dat zijn allen recht-toe-recht-aan rockers waar de oren erg weinig moeite voor hoeven doen. Afgezet tegen die twee avontuurlijke albums van The Beatles, was de keus snel gemaakt.

Generaties binden
Later is het alsnog wel goed gekomen en ben ik The Rolling Stones om enkele supernummers (Miss You, Gimme Shelter, Angie, Wild Horses) heel andere redenen gaan waarderen. Waar The Beatles muzikale pioniers waren, geldt voor Mick Jagger en zijn mannen dat ze op andere gebieden pioniers zijn. Stadionshows bijvoorbeeld. Het waren The Stones die met vallen (Altamont 1969) en opstaan (Rio de Janeiro voor een miljoen -!- bezoekers in 2006) het fenomeen stadionconcerten voor alle bands doe volgden hebben doorontwikkeld. Het is bijzonder om te zien dat zij anno 2014, zoals morgen op Pinkpop, drie en soms zelfs vier generaties in een familie aan zich kunnen binden.

Winkans
The Greatest Rock ’n Roll Band In The World? Die discussie wil ik niet aan gaan. Voor mij zijn ze dat in ieder geval niet en ik heb ook nooit de drang gehad ze te gaan bekijken. De enige keer dat ik ze live zag was op 19 augustus 2003. Ik werkte, evenals mijn eega, op dat moment bij uitgeverij iMediate. Daar had collega Werner Schlosser vrijkaarten gekregen voor het concert van de Stones in de Amsterdam ArenA. Hij had echter zelf al kaarten en verlootte een setje. De overige collega’s vonden het niet zo eerlijk dat mijn lief en ik eigenlijk tweemaal zo veel kans maakten en zodoende besloot ik ‘dan doe ik gewoon niet mee, heeft iedereen evenveel kans’.

Afknapper
Het lot besloot echter dat ik er alsnog heen moest, want ten overstaan van joelende collega’s kwam het lootje met de naam van mevrouw Kruize als gelukkige winnaar uit de bus. En ja, ik ging in dat geval natúúrlijk mee. Het bleek een afknapper van jewelste en ik was niet de enige die dat vond. Voorprogramma Starsailor was erg behoorlijk, ook al wist de band de achterste rijen van het immense stadion niet te bereiken. The Stones maken echter nog minder indruk. Al bij de opening gaat het mis. Keith Richards raakt op het eerste gehoor geen noot raak en ook zijn bandleden lijken daardoor een beetje van de kaart. Het blijkt het intro van Brown Sugar. De show komt niet heel lekker meer op gang. Jagger blijkt niet zo goed bij stem, de set is rommelig en zelfs een erg toffe uitvoering van Miss You redt het optreden niet. Als er vervolgens een (te) lange pauze valt als de band zich naar het tweede podium in het midden van de ArenA begeeft en de vaart echt volledig uit het optreden is, kijken mijn lief, Werner, diens vrouw en ik zei de gek elkaar aan.

‘Zullen we gewoon maar weer weg gaan?’

‘Goed plan!’

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *