PLAAT006: Soundgarden – Superunknown

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben. Deze week Superunknown van Soundgarden.

EKNL-Plaat006
‘Words you say never seem to live up to the ones Inside your head’

Deze week trad Soundgarden op tijdens het iTunes festival op showcasefestival South By Southwest. De band had wat te vieren, want hun album Superunknown is twee decennia oud en zodoende speelde de band dat album integraal. Zit natuurlijk ook een heel commercieel plaatje achter, want het album komt binnenkort als jubileumeditie uit in box set, deluxe editie, de hele rataplan. En natuurlijk ook op vinyl in speciale editie. De mijne heb ik echter al twintig jaar op vinyl. Groen en doorzichtig vinyl ook nog. Maar die klinkt nergens naar.

Misthoorn
Soundgarden zag ik voor het eerst optreden in 1992. Voorprogramma van Guns N’ Roses in De Kuip. Het concert waar zo’n beetje een hele generatie bij aanwezig was. Het aantal maal dat ik nieuwe mensen heb ontmoet van ruwweg mijn leeftijd die daar ook bij waren is inmiddels niet meer te tellen. De band maakte – in tegenstelling tot tweede voorprogramma Faith No More – amper indruk. Chris Cornell deed met zijn misthoorn van een stem zijn best, maar de overigen bandleden (en met name bassist Ben Shepherd) maakten een uitgebluste indruk. Ook al vond ik hun album Badmotorfinger echt te gek, ‘mijn’ band was het nog niet en live zou dat het nooit helemaal worden.

Bloedende oren
De liefde voor het studiowerk kwam er wel. Daar was Superunknown voor nodig in 1994. Een van de twee albums dat jaar die onafgebroken rondjes hebben gemaakt (de andere is Troublegum van Therapy?). Superunknown had ik op cd gekocht in een aftands platenwinkeltje in Schiedam, de plaats waar ik destijds mijn opleiding Vormgving & Communicatie deed. Het album hield me van begin tot eind aan de grond genageld. Opener Let Me Drown sloot prachtig aan bij de thema’s van Quadrophenia van The Who, een album dat ik tot mijn oren bloedden had gedraaid omdat ik mezelf er zo in kon vinden. De rest van Superunknown gaat in die niet heel zonnige lijn verder. Like Suicide, Fell On Black Days, Head Down, The Day I Tried To Live… de titels zeggen genoeg, de gierende gitaren en uithalen van Cornell deden de rest.

Doorzichtig
Een jaar later verhuist mijn opleiding naar Rotterdam en daar rijdt mijn tram dagelijks door de Nieuwe Binnenweg. Destijds een waar paradijsje op aarde voor muziekliefhebbers en meerdere malen per week stap ik even uit om in en van die winkels een beetje rond te neuzen. In The Wrecka Stow zie ik in een tweedehandsbak ineens Superunknown staan op groen, doorzichtig vinyl. Die moest ik hebben en dolblij leg ik ‘m die avond op mijn platenspeler. Om er vervolgens achter te komen waarom deze in de tweedehandsbak terecht was gekomen. De mix van deze LP-versie mist echt alle kracht die de cd-versie op dat moment al zo’n jaar lang zo’n favoriet maakt. Het groene vinyl gaat de kast in en is er sindsdien eigenlijk nooit meer uit gekomen.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

1 thought on “PLAAT006: Soundgarden – Superunknown

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *