PLAAT 072: David Gilmour – Smile

Categories Plaat voor m'n kop

Onder de noemer Plaat Voor M’n Kop wekelijks op vrijdag de persoonlijke verhalen bij LP’s (en af en toe cd’s) die mijn leven gevormd hebben of die diepe indruk op me maakten. Vandaag een bootleg-single van David Gilmour, Smile.

Leaving's a better way To find my way home to your smile
‘Leaving’s a better way
To find my way home to your smile’

In mei 2001 was daar ineens het bericht dat de ogenschijnlijk sinds 1994 van zijn pensioen genietende David Gilmour een maand later zou optreden als onderdeel van het door Robert Wyatt (Soft Machine) gecureerde Meltdown Festival in de Londense Royal Festival Hall. De Pink Floyd-gitarist zou er nota bene aantreden met het machtig mooie Sparklehorse als voorprogramma. Het bemachtigen van kaartjes bleek tegen alle verwachting in behoorlijk makkelijk en zodoende zat ik 22 juni 2001 op het balkon, eerste rij toen Gilmour met alleen een akoestische gitaar het podium op stapte.

Uitgekleed en magisch
Na wat gepingel hoorde ik pas dat hij doodleuk in zijn eentje, akoestisch Shine On You Crazy Diamond had ingezet. Een magische uitvoering, met originele Dark Side Of The Moon/Wish You Were Here-saxofonist Dick Parry die het nummer ‘uitblies’. Het nummer werd direct gevolgd door Syd Barrets Terrapin, waarna als klap op de vuurpijl het van Atom Heart Mother afkomstige Fat Old Sun gespeeld werd. Het optreden was pas drie nummers oud en je kon me al wegdragen. Prachtig! Opvallend genoeg lag de nadruk die avond verder op covers en veel materiaal van The Division Bell. Die relatief uitgeklede uitvoeringen waren zo veel mooier dan de bombastische versies die Gilmour met Pink Floyd in 1994 ten gehore bracht, dat daardoor de muziek op dat laatste Floyd album voor mij persoonlijk een enorme opwaardering heeft gekregen. Het was een magische avond.

Bij-effect van weggeven
In die tijd had ik er nog wel eens lol in om een opnameapparaatje mee te smokkelen een concertzaal in en dit leek me bij uitstek zo’n show die hier om vroeg. Nooit om geld mee te verdienen, wel om een uniek evenement voor de geschiedenis te bewaren. Later is het hele optreden overigens officieel uitgebracht, maar in de maanden na de show was mijn opname een van de versies die ineens op allerlei bootlegs opdook. Dat is een bij-effect van het gratis weggeven van opnames. Een van die releases is overigens wel erg mooi en dat is een 7″ single op het His Master’s Guitar-label. Gelimiteerde oplage van 200 stuks op blauw/marmer vinyl. Ik heb nummer 13 van 200 op de kop getikt en de makers blijken van mijn opname vooral de meer unieke tracks te hebben gebruikt. De genoemde Barrett-cover Terrapin, ook Je Crois Entendre Encore (een nummer van Bizet) en het nagelnieuwe Smile. De single heb ik nooit gedraaid, maar vind het als hebbeding een erg leuke souvenir aan een magische avond in Londen. In 2002 besloot Gilmour het nog eens driemaal dunnetjes over te doen op exact dezelfde plek. Daar ging ik ook naartoe, maar die optredens haalden de magie van die eerste keer nimmer meer.

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *