Muziek7Daagse, dag 1

Categories Actualiteit

Op Facebook ben ik getagd door René Steenbergen om in zeven dagen tijd zeven liedjes te kiezen die me hebben geraakt, beïnvloed, whatever… Ik plaats deze posts ook hier door. Vandaag (maar weer eens) Prince.

Muziek7Daagse, dag 1: Online estafettestokjes kunnen erg lollig of erg vervelend zijn. Je weet dat je een keer aan de beurt bent en weigeren is dan ook weer zo flauw. In het geval van muzikale estafettestokjes, vind ik het persoonlijk wél erg leuk. Zodoende neem ik bij deze met liefde het stokje over van (zoals hij het zelf fraai omschreef) muziek / schrijf / Twitter / concert / WhatsApp-vriend René Steenbergen. En goed, als ik toch bij René vandaan kom, moet de eerste bijdrage wel over Prince gaan.

Kleine wereld
Want die kleine meneer uit Minneapolis heeft mijn liefde voor muziek vanaf het midden van de jaren ’80 in een stroomversnelling geduwd. In de tijden voor het internet en voor de 24-uurs informatiestroom die daar bij hoort, was je als liefhebber aangewezen op allerhande fanclubblaadjes. De Nederlandse Prince-informatievoorziening is door een actieve groep hondstrouwe fans altijd prima in orde en zodoende was ik jarenlang lid van allerhande fanclubincarnaties. Een zo’n fanmagazine heette Elephants & Flowers en midden jaren ’90 was dat blad mijn blik op de wereld toen Prince zijn The Ultimate Live Experience op poten zette en ik ‘slechts’ de shows in Nederland kon meepikken door toenmalige studieverplichtingen. Recent heb ik vanwege de 20ste verjaardag van die shows een reconstructie gepubliceerd en pakte ik ter verificatie zo’n oud fanclubblad er bij. Wat schetste mijn verbazing? Dat specifieke blad over die tournee is destijds redactioneel goeddeels ingevuld door René, iemand die pas jaren later ‘muziek / schrijf / Twitter / concert / WhatsApp-vriend’ werd. Het is een klein wereldje…

Gele dag
Afijn, terug naar het hier en nu. Kies maar eens een nummer uit het uitgebreide oeuvre van Prince, die verdorie ineens over een paar weken weer door Europa aan het touren slaat! En dat doet hij nu eens niet met band, maar in zijn uppie, met slechts een piano. Laat ik dus maar (weer) eens mijn favoriete Prince-pianotrack opvoeren, afkomstig van Around The World In A Day, het album waar mijn liefde voor Prince’ muziek écht mee begon. Absoluut hoogtepunt daarop is het razend knappe Condition Of The Heart, dat als een zwalkende improvisatie op piano lijkt te starten, met daar onder bijna terloopse sfeergeluiden. Vervolgens start na ruim anderhalve minuut iets wat op een intro lijkt. Waarna het liedje pas rond de twee minuten echt start en alle terloopse geluiden uit het intro ineens samenkomen. Prince begint te zingen. En pakt even later de tweede stem er ook bij. In een sterk staaltje stemacrobatiek buitelen die twee stemlagen om elkaar heen, om op gepaste momenten elkaar weer los te laten. Zingend over een meisje in Parijs, een dame uit Londen en een vrouw uit de ghetto. Over een gele dag. Over verblindende bloemetjes.

Skipmomentje
In de jaren ’80 snapte ik als jong jochie geen hout van de tekst en de muziek en was het beklemmende nummer een skipmomentje. Snel door naar het poppy Raspberry Beret, dat op het album volgt. Vandaar dat er een flinke kras op mijn originele LP zit, juist op Condition Of The Heart. Iets te haastig doorgepakt destijds. Drie decennia later, heb ik nog steeds geen idee waar het liedje nu precies over gaat. Nu is echter Raspberry Beret een skipmomentje en is Condition Of The Heart een mijn meest favoriete Prince-nummers geworden.

Open voor interpretatie
Je kan zo’n nummer ook pas met enige levenservaring op zak wat beter behappen, denk ik. Ook al snap je niets van de tekst, de hartzeer die er in doorklinkt is pijnlijk voelbaar en maakt dat het nummer voor eigen interpretatie open blijft staan en fases in je leven weerspiegelt dat je jezelf net zo voelde. Op het moment dat Prince het refrein inzet en er een hartverscheurend ‘Ooooohoh, thinking about U driving me crazy’ klinkt, gaat mijn hart flink wat tandjes harder kloppen. De tweede keer dat dit klinkt en Prince (hier zonder The Revolution overigens, al zegt de LP-hoes anders) voorafgaand aan dat tweede refrein nog een aantal maal een zoveelste stemlaag aan het geheel toevoegt, barst mijn toch al overmatig kloppende hart keer op keer weer uit mijn borstkas. Zo mooi, zo krachtig… Dat het nu zelfs gebeurt als ik er alleen maar over schrijf.

EKNL_conditionoftheheart


[Dit bericht leent wat tekst uit een blog dat ik schreef voor Ondergewaardeerde Liedjes en staat ook op Facebook]

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *