Mediazine: Zomerse Duisternis

Categories Portfolio

Deze maand in Mediazine onder meer mijn verhaal over het nieuwe Lana Del Rey-album Ultraviolence.

Lana Del Rey
Zomerse duisternis

EKNL-Mediazine2014juliZo’n twee en een half jaar geleden stond Lane Del Rey als ‘grote belofte’ in een tsjokvolle bovenzaal van Paradiso. Die belofte is inmiddels volledig ingelost met hits, grote optredens en prestigieuze schnabbels. De wereld verwacht daarom enorm veel van haar derde album Ultraviolence.

Hoewel, ‘derde’ album, daar valt over te discussiëren. Haar album Born To Die sloeg dankzij hits als Videogames, Summertime Sadness, Blue Jeans en natuurlijk de titeltrack in als een bom. Zodoende verscheen redelijk snel de opvolger Paradise, met daarop onder meer het inmiddels klassieke Ride. Die acht tracks tellende cd werd los verkocht, maar ook als ‘bonus-cd’ bij Born To Die gestoken. Is het dan een volledig album? Of niet? Dan is er ook nog het geval van het album Lana Del Ray a.k.a. Lizzie Grant. Dit album is in 2008 opgenomen, verscheen in 2010 op de markt, maar werd daar door de zangeres en haar team weer vrij snel vanaf getrokken.

Femme fatale

Dat laatste zal alles te maken hebben gehad met de transformatie van Lizzie Grant (zoals de zangeres echt heet) naar het personage Lana Del Rey. Op dat teruggetrokken album was die transformatie nog niet helemaal compleet, zoals de verkeerd gespelde artiestennaam Del Ray in plaats van Del Rey) al aantoont. Lana Del Rey zoals we haar nu kennen is een femme fatale. Een zwoele, maar ijskoude dame die in haar zelfverkozen hedonistische levensstijl met sier en flair langs de afgrond scheert. Eentje met een prima stem, die meestal in de lage regionen blijft, maar Del Rey kan op excellente wijze de hoogte in en benadert daarbij het bereik van een sopraan.

Duister Californië

Dat imago, wat drijft op de duistere kanten van het zonnige leven in Californië, is niet alleen in haar filmisch aandoende muziek (zelf noemt ze het ‘Hollywood sadcore’) aanwezig, maar in alles doorgetrokken. Toen Lana Del Rey vorig jaar in de Heineken Music Hall optrad – na haar showcase in Paradiso haar eerste grote soloshow in ons land – zag haar podium er uit als de lobby van een vervallen art nouveau hotel, compleet met kandelaars, zwarte raven, palmbomen en twee beelden van leeuwen. Een ‘grand piano’, het krakende geluid van een LP als intro en in de hoek een strijkorkestje maakten het beeld af. Het opvallende was vervolgens wel dat in het contact met het publiek het ‘masker’ dat Lana Del Rey heet regelmatig af ging en Lizzie Grant er achter vandaan kwam. Wat bleek? Ze is in het geheel geen ijskoude koningin is, maar eigenlijk vooral een giechelig meisje.

Beroemde fans
Dat giechelige meisje is echter wel weer in de koelkast gezet het afgelopen jaar. Del Rey scoorde een zwoele en melodramatische hit met Young And Beautiful uit de film The Great Gatsby en zorgde door haar soundtrackbijdrage aan Maleficent dat het anders zo vrolijk zoete Once Upon A Dream uit Disney’s Assepoester een tamelijk luguber en spookachtig liedje werd. Voor die soundtrack werd zij persoonlijk voorgedragen door hoofdrolspeelster Angelina Jolie. Jolie is niet de enige beroemdheid die fan is van Del Rey. Beach Boy Brian Wilson heeft aangekondigd met haar te gaan werken op zijn nieuwe cd. Guns ’n Roses-frontman Axl Rose is zelfverklaard fan (andersom staat er nu een nummer genaamd Guns and Roses op de ‘deluxe’ versie van Ultraviolence) en Kanye West vroeg haar persoonlijk om op te treden op zijn huwelijk met Kim Kardashian. Op het prestigieuze Coachella festival maakte de zangeres dit jaar haar live rentree en dat deed ze overweldigend. Haar volgende stap is ongetwijfeld die naar het supersterrendom.

Sterke vrouw
Onder de ‘beroemde fans’ ook Dan Auerbach van rockband The Black Keys. Graag wou hij samenwerken en begin dit jaar zou die samenwerking er drie dagen lang komen in Auerbachs Easy Eye Sound studio in Nashville, Tennessee. Drie dagen werd twee weken en uiteindelijk heeft hij heel Lana Del Rey’s nieuwe album Ultraviolence geproduceerd. “Ze heeft me elke dag versteld doen staan”, aldus Aerbach. “Er waren momenten dat we ruzieden. Ik voelde dat ze moeite had om de controle los te laten, misschien wel uit angst dat mensen zouden denken dat het zo ‘mijn’ album zou worden. Vrouwen en met name sterke vrouwen hebben het nog steeds erg moeilijk in de muziekindustrie. Maar aan het eind van elke dag dansten we steeds weer samen op de liedjes die we hadden gemaakt.”

Vier keer Ultraviolence
De fans van Lana Del Rey hebben wat te kiezen deze zomer, want Ultraviolence komt in verschillende varianten op de markt. Let dus even goed op welke je wil hebben. Er zijn vier versies:
– de gewone cd met daarop 11 nieuwe nummers
– de ‘deluxe edition’, met de elf nummers van de reguliere cd, plus drie bonustracks
– de ‘super deluxe’ editie, met daarin de ‘deluxe’ editie, een dubbel-LP op gekleurd vinyl en een aantal ‘art prints’
– de vinyl-versie op dubbel-LP.


Lana Del Rey – Ultraviolence

Pop
Er zijn artiesten die blijven bewijzen dat ook anno 2014 nog écht interessante muziek wordt gemaakt die enerzijds lekker in het gehoor ligt en anderzijds innovatief is. Lana Del Rey heeft zich in rap tempo ontwikkeld tot een van de meest interessante artiesten van het moment en Ultraviolence is een nieuw statement waarmee ze zowel de hitgevoelige massa als de met de neus omhoog lopende muzieksnob weet aan te spreken. Ultraviolence diept het geluid dat eerst met debuut Born To Die werd ingezet, en later met Paradise werd voortgeduwd, nog verder uit. Dit onder begeleiding van Dan Auerbach van The Black Keys, die het album produceerde. Dat betekent een nostalgisch sfeertje, met eigentijdse beats, waar overheen Lana Del Rey met haar bezwerende stemgeluid liedjes zingt die onder de huid kruipen. Ditmaal met iets mer invloeden uit jazz en wat hardere rock. Het bitterzoete West Coast was een prima visitekaartje, tracks als het melancholieke Shades Of Cool en het slepende Brooklyn Baby zijn toekomstige klassiekers. (release: 13 juni)


[Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in de juli 2014 editie van Mediazine | Foto © Esther Schulting]

Hier het volledige nummer. Mijn bijdragen staan op pagina 116 t/m 121:

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *