Mediazine: Weg uit de hokjesgeest!

Categories Portfolio

Deze maand in Mediazine onder meer mijn verhaal over het nieuwe Anouk-album Paradise And Back Again.

ANOUK
Weg met de hokjesgeest

Met het nieuwe album Paradise And Back Again laat Anouk horen dat ze als artiest niet in een muzikaal hokje te plaatsen is. Het levert een album op dat even kleurrijk is als de hoes. En als de zangeres die de boel inzingt, natuurlijk.

EKNL-MZ1412-coverWij Nederlanders denken graag in hokjes. En zodra iemand in een hokje zit, moet dat gewoon maar zo blijven. Anders weten we onszelf als volkje collectief geen raad meer. Het grappige is dat de gemiddelde in hokjes denkende Nederlander wel dol is op mensen die juist wars van hokjes zijn. Kleurrijke menen als zangeres Anouk, bijvoorbeeld. Door honderdduizenden Nederlanders op handen gedragen omdat ze ‘zo echt’ is en ‘altijd zichzelf’ en vooral ‘lekker stoer’. Het is dan toch ook wel een beetje gek te noemen dat we Anouk collectief met zijn allen dan tóch weer in een hokje willen stoppen door er het stempel ‘rock bitch’ op te zetten. Terwijl Anouk dat in feite al vele jaren niet meer is. Tenminste, niet meer dusdanig dat zo’n predicaat nog van toepassing is. Daar is helemaal niks mis mee, want Anouk maakt meer albums in een soultraditie waarbij af en toe voor het scherpe randje wat rock in de mix wordt gegooid. We kunnen het label natuurlijk gewoon in ‘souldiva’ veranderen. Maar beter is het om van Anouk gewoon maar een buitencategorie artiest te maken. Want ze heeft de afgelopen twintig jaar toch echt wel laten zien dat ze een fenomeen op zich is.

Diepst van de ziel
De muzikale carrière van Anouk begon vanaf 1994 vorm te krijgen. Puur op basis van haar imposante stemgeluid aangenomen op het Rotterdams Conservatorium, opgepikt door legendarische diskjockey Alfred Lagarde en vervolgens gekatapulteerd vanuit het Golden Earring-kamp. Maar haar carrière begin echt goed vorm te krijgen in de periode daarna, als ze zelf alle touwtjes in handen heeft (of tenminste, lijkt te hebben). Terwijl ze een potentiële carrière in Amerika met haar eigenwijze gedrag om zeep helpt, groeit ze door dat zelfde gedrag in eigen land uit tot een ongrijpbaar fenomeen dat steevast met haar liedjes honderdduizenden mensen tot in het diepst van de ziel weet te raken. Onderwijl weet ze daarmee ook fijnproevers in het buitenland te raken. Niet massaal, maar dat deert niet. Perez Hilton postte lyrische recensies over haar werk (en met name Modern World), in Turkije en Albanië bereikt ze de nummer 1-positie, Israël gaat om, en in Scandinavië gaat het ook niet onaardig als eerst een deelnemer van de Noorse ‘Got Talent’-variant haar Lost zingt en dat ook op de Olympische Spelen brengt, en daarna een X-Factor deelnemer in Denemarken hetzelfde kunstje (minus die Olympiade) flikt. Ondertussen geeft Anouk in Nederland een tijdje workshops op het conservatorium. Hoe ironisch, daar ze zelf het ultieme voorbeeld is dat mensen met talent die opleiding eigenlijk niet nodig hebben om uit te groeien tot een megaster. Uiteindelijk stopt ze daar dan ook weer mee vanwege – naar verluidt – ‘het gebrek aan echt talent om mee te kunnen werken’.

Bij elkaar geraapt zooitje
De afgelopen jaren heeft Anouk voor Nederland het Eurovisie Songfestival weer op de kaart gezet. Met haar eigen deelname in 2013, parallel aan haar album Sad Singalong Songs, zorgde ze met het melancholieke nummer Birds dat Nederland voor het eerst in vele jaren weer eens de finale haalde. Volgend jaar is ze weer betrokken, ditmaal met een speciaal voor Trijntje Oosterhuis geschreven nummer, een zangeres met wie ze in 2012 achter de schermen ook al werkte aan het fraaie Wrecks We Adore. Onderwijl is er het album Paradise And Back Again, waarmee ze zelf dit jaar nog op de proppen komt. Een album vol persoonlijke nummers. Zo gaan Daddy en Wish He Could See It All over haar vader die ze niet kent. Tegenover 3FM-diskjockey Giel Beelen zei ze daar over: “Ik heb altijd gehoopt dat er iemand een nummer voor me zou schrijven en toen heb ik het heel triest gewoon zelf gedaan. Ik dacht: wat gaaf zou het zijn als iemand zo’n nummer voor je schrijft. Dus toen heb ik dat zelf maar gedaan, haha!” Ook persoonlijk is de track Looking For Love, die over het turbulente liefdesleven van de zangeres gaat. “Het is wat het is. Ik heb geen vaste relatie. Ik ben blij dat m’n kinderen hartstikke lieve vaders hebben, maar ik ben nog niet diegene tegengekomen waarvan ik denk: daar wil ik mee door. Ik vind het allemaal gewoon heel erg moeilijk. Als het komt dan komt het.” Muzikaal gaat het album alle kanten op en in typische Anouk-stijl doet ze dat lachend af. “Eigenlijk is het een bij elkaar geraapt zooitje.” Toch vindt ze het een logisch gevolg van de tijden waarin we leven en de manier waarop ze al jaren muziek maakt en haar eigen pad volgt. “We leven we in een tijd waarin alles kan, alles mag. Iedereen luistert naar van alles door elkaar, iets wat ik zelf altijd al heb gedaan. Waarom zou je je toeleggen op één stijl als je er meerdere beheerst?” Exact! Dus waarom stopt Nederland Anouk nog steeds in een hokje? Laat haat gewoon zijn wie ze is, dan komt ze met de mooiste dingen.


Anouk – Paradise And Back Again

anoukSoulpop

Elders op deze pagina’s zeggen we het al. Paradise And Back Again is even kleurrijk als de hoes die er omheen zit. Anouk heeft een album afgeleverd dat muzikaal alle kanten op gaat en desondanks heel consistent is. Het album bevat elf nummers, waar onder ook de al wat oudere hit Wigger. Heel kort door de bocht is het album soulvol, met een rockend randje. Maar ook pop en andere genres komen moeiteloos voorbij. Voor de vierde maal werkt Anouk samen met het Zweedse producersduo Tore Johansson en Martin Gjerstadt en die samenwerking maakt dat je ook daadwerkelijk hoort dat een ieder comfortabel in zijn vel zit omdat ze weten wat ze aan elkaar hebben. Naast de elf reguliere tracks ook nog eens een drietal bonustracks in de vorm van de hits Places To Go, You & I en de Nicky Romero-samenwerking Feet On The Ground. Als je zulke sterke tracks bijna terloops als bonustracks kan plaatsen, ben je een hele grote. (release: 21 november)


[Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in de december 2014 editie van Mediazine | Foto © Universal Music]

Hier het volledige nummer. Mijn bijdragen staan op pagina 172 t/m 175:

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *