TrosKompas: MasterChef audities

Categories Portfolio, Reportage

Vanavond start op NET5 het derde seizoen van kookwedstrijd MasterChef. Het is een seizoen dat nogal lang op zich heeft laten wachten. In opdracht van TrosKompas ging ik in de zomer van 2011 een dagje kijken bij de MasterChef seizoen twee audities.

Een kijkje in de MasterChef keuken

EKNL-Masterchef
Deze week start het tweede Nederlandse seizoen MasterChef op NET5. TrosKompas liep een middagje mee tijdens de auditierondes en zag de spanning tot het kookpunt stijgen.

“Hoe lang heb ik nog?!” verwilderd kijkt kandidate Shemara naar haar vriendje. “Een kwartier!” De stress slaat toe en Shemara pakt in een vlaag van verstandsverbijstering met blote handen een kokend hete pan van het vuur. Door de brandende pijn laat ze ‘m vervolgens op haar voet vallen. Terwijl de kandidate door een EHBO medewerker tot stoppen wordt gedwongen, werken tientallen andere MasterChefs in spe onverstoord verder aan het recept waarmee ze de felbegeerde plek in het populaire kookprogramma veilig willen stellen. De jury bestaat dit jaar nog slechts uit twee personen, chef-kok Peter Lute en culinair criticus Alain Caron. Er is er geen vaste presentatie meer. “We pakken het dit seizoen aan als een soort real life soap”, zo vertelt NET5-zenderbaas Alphons Marten. “De jury werkt dit seizoen dan ook meer coachend, ze begeleiden de kandidaten, geven actief tips. Waardoor de kijker er ook meer aan overhoudt en de tips thuis in de keuken ook kan toepassen.”

Ingewikkelde indruk
Het decor is De Kookfabriek in Amsterdam, op de enige écht zonnige dag van de zomer van 2011. Buiten stijgt het kwik richting de 30 graden, binnen lijkt het door de pruttelende potten en pannen dubbel zo warm. Kandidaat Jan komt beteuterd met een lauw bord pasta in zijn hand de jurykamer weer uit. “Het was niet goed genoeg. Ik wilde graag laten zien dat je met heel simpele ingrediënten iets heel lekkers kan maken. Maar de jury was niet onder de indruk. Misschien had ik toch iets meer ingewikkelds moeten maken…” Onderwijl is kandidaat Eugène in de weer met een hamburger bestaande uit kippenlevertjes over bloedworst en tal van andere niet voor de hand liggende ingrediënten. “Ik hoop dat de jury onder de indruk is, het is geen alledaags gerecht”, aldus de kandidaat die in het dagelijks leven in de architectuur werkt. “Het liefst zou ik mijn hobby en werk ooit samenvoegen en een horecatotaalconcept neerzetten, waar heel goed is nagedacht over zowel de binnen- en buitenkant van het gebouw als het voedsel.”

Glimmende ogen
“We kijken als jury naar het totaalplaatje. Komen mensen met een simpel recept, dan is de ruimte voor fouten veel minder groot dan als ze iets experimenteels proberen”, zo vertelt Peter Lute. “We hebben dit jaar gelukkig geen prutsers gehad, maar we kijken niet alleen naar het aan ons gepresenteerde bordje wat er in de kandidaat zit. Voor mij geldt persoonlijk dat ik vakkennis niet het belangrijkste vind. We kijken ook naar wat er gebeurt als de kandidaten over het bereiden van voedsel praten. Als de ogen beginnen te glimmen, als liefde voor het vak blijkt. Dat minstens net zo belangrijk. Uiteindelijk zoeken we als jury naar kandidaten waarvan wij het idee hebben dat ze in de loop van het programma kunnen groeien.” Alain Caron is het daar mee eens. “Ik kijk naar de creativiteit waarmee het gerecht gemaakt is, maar ook hoe de kandidaten lopen, hoe ze praten, hoe ze met stress omgaan. En natuurlijk hoe ze een gerecht aan ons opdienen. Let maar eens op in een restaurant. Een goed opgediend gerecht smaakt altijd beter.”

Groeikans
Caron is blij met de opzet van het programma zoals het dit seizoen is. “Vorig seizoen botste het iets te vaak tussen de juryleden, met slechts twee man in de jury zit je sneller op één lijn en ligt de focus vooral op de begeleiding van de kandidaten.” Lute: “Er is onderling veel respect en dat betekent dat als Alain mij ergens van wil overtuigen of andersom, dat we er voor open staan. MasterChef is er niet om de kandidaten neer te sabelen of om onze ego’s op te poetsen, we willen iedereen laten groeien.” Die groeikans geven ze dan ook aan personen die eerder afvielen, zoals kandidaat Job. “Vorig jaar heb ik net de selectie niet gehaald, ik zat toen bij de laatste vijftien. Maar iedereen om me heen vertelt me dat ik enorm ben gegroeid”, zo stelt de student, die vooral op zijn huisgenoten en familie heeft geoefend en druk bezig is met zijn visgerecht. “De jury had verwacht dat ik met een extravagant gerecht zou komen waar ik een jaar aan gewerkt had, maar dat is mijn stijl niet. Ik blijf dicht bij mezelf.”

Geen stamppot
Lute is erg te spreken over de diversiteit van gerechten die de jury gepresenteerd krijgt. “Vorig seizoen werden we helemaal gek van de stamppotjes. Iedere kandidaat leek wel een stamppotje te presenteren. Dit jaar is het aanbod enorm divers.” Caron: “Erg bijzonder vond ik bijvoorbeeld de kandidaat die een brood had gebakken. Dat lijkt heel simpel, maar het bakken van een goed brood is echt moeilijk. De buitenkant moet krokant zijn, de binnenkant heerlijk zacht. Zelfs niet iedere bakker verstaat die kunst. Zulke kandidaten verrassen ons en dat houdt de audities voor ons leuk, maar ze maken het ook lastiger om een keuze te maken.” Aan het andere eind van de studio is de paniek van kandidaat Shemara alweer een klein beetje gaan liggen. Terwijl haar hand volledig in het verband zit en haar voet er door de brandwondenzalf erg onsmakelijk uitziet, heeft ze te horen gekregen dat ze – ook al heeft ze haar deadline door haar ongeluk niet gehaald – alsnog haar gerecht mag afmaken en presenteren aan de jury. Maar of ze daarmee na alle gedoe nog indruk maakt, dat is woensdag te zien in de eerste aflevering van MasterChef.

[Dit interview is origineel gepubliceerd in TrosKompas #36, 2011]

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *