Interview Wilbert Mutsaers in EB Live

Categories Portfolio

Voor EB Live deed ik onlangs een uitgebreid interview met nieuwe Mojo-directeur Wilbert Mutsaers. Dit is recent verschenen in de jongste editie van het magazine en staat sinds vandaag ook online op de website van het magazine. Deze de online-versie daarom eveneens integraal op deze plek, na de klik.

De voormalige 3FM zendermanager Wilbert Mutsaers is sinds begin dit jaar CEO bij Mojo Concerts. Hij vertelt over de overstap en zijn ambities. Sponsoring en partnerships staan hoog op zijn prioriteitenlijstje. “Hoe kunnen de muziekwereld en het bedrijfsleven dichter bij elkaar komen zodat ze elkaar versterken in partnerships die interessant zijn voor alle betrokkenen, inclusief het publiek?”

Je hebt in de jaren negentig al voor Mojo gewerkt. Wat is het grootste verschil tussen het bedrijf van toen en het Mojo van nu?
“De hele muziekwereld is sterk veranderd, Mojo is veranderd en ik ook. Het is onvergelijkbaar. Toen ik in de jaren negentig bij Mojo Concerts begon, was ik zo groen als gras en kon ik niet geloven dat het überhaupt mogelijk was om daar te werken. Ik heb me voorgenomen om het Mojo van nu niet te vergelijken met het Mojo van toen. Live is voor artiesten en hun entourage nog belangrijker geworden, Mojo is inmiddels onderdeel van Live Nation, muzieklabels en media spelen een volledig andere rol dan twintig jaar geleden, de belangen aan alle kanten zijn groter en complexer. De muziekliefhebber is veranderd. Het ís ook een heel ander bedrijf, maar wel een waar ik vanuit mijn functies bij Universal Music en de jaren bij 3FM altijd contact mee ben blijven houden, net zoals met de andere boekingskantoren. Het voelt daardoor tegelijk ook heel vertrouwd.”

Heb jij persoonlijke doelen die je wilt bereiken?
“Uiteraard draait het niet om mij maar om het bedrijf als geheel, maar een uitdaging waarbij mijn hart ligt is dat we bij Mojo nog meer gaan doen met Nederlandse artiesten. We doen al de grote shows van Anouk en de Symphonica in Rosso-concerten, maar werken ook op kleinere schaal. Rob Trommelen is manager van Kovacs, Bertus de Blaauw boekt De Staat, Gideon Karting werkt met Kyteman et cetera. We doen dus heel veel, maar ik wil dat we dat de komende jaren met meer nadruk gaan doen. Vandaar dat we recent Inge Verdegaal, voorheen werkzaam bij het Patronaat, hebben aangenomen om specifiek de focus te houden op Nederlandse artiesten.”

Beweegt een Mojo Concerts zich hiermee als ‘grote partij’ niet in het vaarwater van veel andere partijen?
“Concurrentie houdt ons scherp, en er is ook gewoon genoeg ruimte voor alle partijen. Het is niet zo dat we ineens tien man gaan aannemen om op agressieve manier aan acquisitie te doen. Daar houd ik in het geheel niet van, en het past ook niet bij de bedrijfscultuur van Mojo. Ik sta een organische aanpak voor. Deze ambitie is overigens niet alleen zakelijk, het is boven alles ook heel leuk om te doen. Werken met lokale artiesten is arbeidsintensief, maar het is prachtig als je daarmee kunt bouwen.”

EBLIVE_MutsaersZijn er andere takken waar Mojo Concerts steviger grip op wil krijgen?
“Als ik door mijn werk als zendermanager van FunX en Radio 6 Soul & Jazz íéts geleerd heb, is het hoe de bevolkingsopbouw en het mediagebruik veranderen, en hoe zeker in de grote steden ‘urban’ – bij gebrek aan een betere omschrijving – in rap tempo voet aan de grond heeft gekregen. Daar doen we, misschien geldt dat wel voor de hele samenleving, nog wat weinig mee. Uiteraard doet Mojo grote shows van bijvoorbeeld Beyoncé, Drake, Usher, Rihanna en Chris Brown. We leveren artiesten aan Encore of Appelsap en samen met 013 doen we zelf WOO HAH!, maar ik denk dat hier nog veel potentie ligt. Voor mij is het logisch dat ik bijvoorbeeld van én alternative én urban houd; voor veel mensen is dat nu nog gescheiden, maar dat verandert snel. Daar zou ik graag een brug slaan, en Mojo is bij uitstek een partij die dat kan bewerkstelligen. We moeten niet alleen meebewegen met de markt, maar deze ook sturen. Mensen wisten ook pas dat ze van jazz hielden toen het er was.”

Zijn er zakelijke uitdagingen die niet direct met muziekgenres te maken hebben?
“Het is misschien niet heel sexy, maar sponsoring en partnerships staan hoog op het prioriteitenlijstje. Hoe kunnen de muziekwereld en het bedrijfsleven dichter bij elkaar komen, zodat ze elkaar versterken in partnerships die interessant zijn voor alle betrokkenen, inclusief het publiek? Daaraan werkte ik vanuit mijn functie bij Universal destijds ook, maar ik denk dat zeker met livemuziek samenwerkingen zeer realiseerbaar kunnen zijn. Het punt is dat die twee werelden nu geregeld ver uit elkaar liggen. We hebben hier goede mensen werken waarmee we conceptmatig dingen kunnen bedenken waar bedrijven eigenlijk alleen maar ‘ja’ op hoeven te zeggen. Dat werkt efficiënter dan om te zeggen: ‘we willen iets samen’ en daar vervolgens eindeloos over te vergaderen. Internationaal geldt voor het hele Live Nation-concern dat sponsoring en partnerships van steeds groter belang zijn voor een gezonde bedrijfsvoering op alle vlakken.”

Een ongezond vlak in de hele livemarkt is secondary ticketing. Eerder dit jaar gaf Mojo Concerts aan niets meer te zien in de ticketwet die in ontwikkeling is. Wat is dan de oplossing?
“Hier is de afgelopen maanden al heel veel over gezegd en geschreven. Ook heel veel onzin. Feit is dat het eigenlijk niet is uit te bannen. Ik sprak recent mijn Belgische collega en concertpromotor Herman Schueremans die hier natuurlijk ook mee te maken heeft, met dat verschil dat er in België al zo’n wet is. Hij vertelde dat het probleem zich doodleuk naar het buitenland heeft verplaatst omdat mensen de term ‘uitverkocht’ niet accepteren. Mojo heeft zich jarenlang hard gemaakt tegen illegale doorverkoop en woekerprijzen. Anderen gaan aan de haal met ‘ons’ product, zonder dat ze er financieel risico bij lopen. Dat blijven we bestrijden. We geloven alleen niet in een verbod, omdat het aantoonbaar niet werkt. Wij denken na over manieren om dat te ondervangen. Artiesten en hun managements ook. Wij zien meer in externe validatie bij bepaalde secondary platforms, waardoor het enigszins in eigen hand te houden is.”

Kun je dan niet zeggen: we verkopen 95 procent van de kaarten regulier en houden de overige 5 procent achter om via Seatwave weg te zetten met een dynamisch prijsbeleid’?
“Zeker niet. Wij willen een show graag uitverkopen, maar het is een hardnekkige mythe dat alles direct uitverkoopt. Voor het gros van de concerten en festivals zijn makkelijk kaarten te krijgen; het zijn alleen de paar extreem populaire artiesten waarbij de vraag groter is dan het aanbod, en daar gaat dan uiteraard de aandacht naar uit. Wij bepalen als Mojo overigens niet hoe de zaalindeling – al dan niet gold circle, preferred seating en dergelijke – wordt. Dat krijgen we door van de artiest in kwestie en dat vergtnog veel handwerk van onze medewerkers, onder hoge tijdsdruk, die het vervolgens moeten doorgeven aan Ticketmaster, de venue, productieteams et cetera. We gaan internationaal vermoedelijk toe naar een systeem waarin het zaalplan met de zichtlijnen van de diverse venues en de producties die daarin moeten komen te staan geautomatiseerd gecombineerd kunnen gaan worden, maar zover is het nog niet. Dit is een reden dat er soms toch nog kaarten vrijkomen bij een uitverkocht concert. Ik snap wel dat het publiek hier dan soms vragen over heeft.”

Hoe belangrijk is transparantie?
“Toen ik in de jaren negentig bij Mojo Concerts werkte, was die transparantie niet per se een prioriteit in de bedrijfscultuur. De buitenwereld had het over ‘Mojopolie’, en toen stond hier ineens de mededingingsautoriteit op de stoep, om na maanden onderzoek te concluderen dat er niets aan de hand was. Mojo is een creatief bedrijf dat van oorsprong vooral bezig is met mooie dingen maken. Dat zit er nog steeds in, we willen iets moois neerzetten en daar ligt de primaire focus. Dat willen we uitdragen. Het festival Down The Rabbit Hole is een goed voorbeeld. Dat heeft de afgelopen twee jaar veel geld gekost, maar we geloven er enorm in. Dit jaar gaat het voor het eerst uitverkopen, dus dat maakt het harde werk waard. Muziek is geen tak van sport waarbij je met alleen Excel-sheets kunt voorspellen wat mensen raakt. Dus moeten we telkens nieuwe dingen blijven proberen. Blijven uitleggen waarom een ticketprijs is wat het is, en dat er soms meer vraag dan aanbod is, maar dat het meestal andersom is. Dat is een aandachtspunt voor de komende tijd. Tegelijk vind ik het prachtig dat muziek een emotieproduct is. Het feit dat mensen boos worden als ze achter het net vissen is vervelend, maar geeft ook aan hoe persoonlijk verbonden ze zich voelen met hetgeen wij organiseren. Die verbondenheid blijft de kern van onze werkzaamheden.”

[Het complete interview met Wilbert Mutsaers is te vinden in de mei-editie van EB Live, die vorige week is verschenen | foto © Mojo]

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *