BLOG: Herman Emmink overleden

Categories Actualiteit

Vandaag is bekend geworden dat Herman Emmink op 86-jarige leeftijd is overleden. Niet onverwacht maar toch een klein schokje. Ik ontmoette Emmink slechts eenmaal, maar dat was een memorabele middag die me lang is bijgebleven.

Herman Emmink woonde in een van de statige woningen achter station Hilversum Sportpark. Met aan de zijgevel gemonteerd het stationsbord ‘Hilversum NOS’, het bord van het station dat tegenwoordig Hilversum Noord (en binnenkort Hilversum Mediapark) is. Binnen is het huis een combinatie tussen een oudemannenwoning en een omroepmuseum, met allerlei memorabilia uit de vervlogen tijden dat de Nederlandse omroepen nog iets magisch hadden. Ik ben er om hem te interviewen over het nieuwe Wie Van De Drie, dat nieuw leven wordt ingeblazen door Omroep MAX met Ron Brandsteder als presentator. Brandsteder zal eveneens deelnemen aan het interview.

Schrik
Ik arriveer als eerste en schrik en beetje. De fragiele man die open doet, lijkt in niets meer op de charmante man die jarenlang op televisie allerlei shows presenteerde en die frivool van Tulpen Uit Amsterdam een hit maakte. Pas als hij begint te praten, herken ik hem. Emmink heeft uitgekeken naar deze dag. “Ik zie nooit meer iemand uit Hilversum”, zo zegt hij. “Ze zijn me vergeten. Of dood. Zo gaan ie dingen… Wat wil je drinken?”

EKNL-Emmink

Joligheid
Emmink blijkt de ultieme gastheer. Hij heeft drank in huis, koffie, thee, gebak. Af en toe gooit hij van opwinding en joligheid zijn armen in de lucht. Met zijn ouderwetse analoge klikklak cameraatje maakt hij foto’s van het gebeuren. Het gesprek dat rond het middaguur begon en waar twee uur voor is uitgetrokken, loopt tot aan het begin van de avond uit en Emmink haalt daarbij de ene na de andere anekdote op uit de begindagen van de Nederlandse televisie. Dan blijkt dat Emmink ook nog warme hapjes in huis heeft. Of we echt geen zin hebben om nog wat te blijven eten. hij is zichtbaar teleurgesteld als Ron Brandsteder aangeeft nog een andere afspraak te hebben en de andere aanwezigen (visagie, fotograaf, ondergetekende) ook aangeven dat het zo zoetjes aan wel tijd wordt om weer eens huiswaarts te gaan.

Sterfelijkheid
Op de terugweg merkte ik dat het me had aangegrepen. Emmink woonde alleen in een huis dat met een voet nog pontificaal in het verleden stond. Hij had duidelijk behoefte aan aanspraak, al gaf hij aan absoluut niet eenzaam te zijn. Zou zo’n man niet wat vaker bezocht moeten worden? Of zou hij hulp nodig hebben? Het deed me tegelijkertijd ook stilstaan bij mijn eigen sterfelijkheid.

Lichaam aan de wetenschap
Enkele weken later brengt de postbode een kaartje dat Emmink aan het adres van TrosKompas heeft gestuurd, met bijgevoegd zijn foto’s van die dag. Die gaan van de klaarstaande gebakjes tot in de oprit geparkeerde auto’s. Het is aandoenlijk. Ik neem voor hem een kaartje terug te sturen voor nieuwjaar. Maar zoals het gaat met voornemens, het komt er niet van. Niet veel later wordt Emmink door een hartinfarct getroffen en hij komt daarbij lelijk ten val. Hij brengt de laatste jaren van zijn leven door in Laren. In die tijd kwam ik soms nog dat kaartje en de foto’s tegen en vroeg ik me af hoe het met hem zou zijn. Zijn dood raakt me daarom wel. De mededeling dat hij zijn lichaam aan de wetenschap heeft geschonken doet me vervolgens weer glimlachen. “Ik zeg altijd maar zo, ik word nog zo’n drie keer per jaar ergens voor opgraven en verder ben ik voor tv-land eigenlijk al overleden”, zo grapte hij op die dag in Hilversum. Zonder poespas zelf het licht uit te doen en verdwijnen, siert hem wel.
EKNL-WieVanDeDrie2

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *