TV Krant: Een voor allen!

Categories Recensie

Deze week in TV Krant (week 41, 2011) een recensie van de film The Three Musketeers. Juist ja, de zoveelste. Wat ik er van vond? Klik verder…

EEN VOOR ALLEN!
THE THREE MUSKETEERS

EKNL-Musketeers
De zoveelste verfilming van het beroemde verhaal van Alexandre Dumas heeft op papier alles in zich om een leuke frisse versie te zijn. Maar met te veel ideeën per filmframe, schiet The Three Musketeers zijn doel gierend hard voorbij. Of juist niet?

Het verhaal moge inmiddels bekend zijn bij elke filmliefhebber. De roman Les Trois Mousquetaires van Dumas verscheen in 1844. De eerste filmversie (toen nog zonder geluid) verscheen net iets meer dan een halve eeuw later en daarna was het hek van de dam. Met inmiddels bijna veertig verfilmingen en talloze animatievarianten is het een dusdanige klassieker dat zelfs mensen die het boek nooit lazen precies weten wie de jonge D’Artagnan is, wie de musketiers Athos, Porthos en Aramis zijn en hoe kardinaal Richelieu met zijn garde onder leiding van Rochefort het gezag van piepjonge koning Lodewijk XIII probeert te ondermijnen.

The A-Team
De musketiers zijn in deze film een soort huurlingen die zich nog het best laten omschrijven als de 17e eeuwse variant van The A-Team, met de door Ray Stevenson gespeelde Porthos is de B.A. van het stel. Groot, lomp en goed met zijn vuisten. Aramis (Luke Evans) en Athos (Matthew Macfayden) hebben elk wel iets van Hannibal en Face in zich. Hun listen, trucs en plannetjes die ze tot uitvoer brengen komen op het eind prachtig samen en de snoodaards van het stuk (Mads Mikkelsen als Rochefort, Christopher Waltz als Richelieu en Orlando Bloom als de graaf van Buckingham, allen zichtbaar niet op hun gemak acterend) zijn – net als de boeven in ‘The A-Team’ – niets meer dan karikaturen. De vele naamloze soldaten die achter de musketiers aan worden gestuurd, worden bij bosjes neer gemaaid zonder dat je bloed of andere lichamelijke ongemakken ziet die nu eenmaal bij steek-, snij- en schotwonden horen. Yep, ook al precies zoals we in de talloze herhalingen van de The A-Team tv-serie zien gebeuren.

Steampunk
Hoewel de kern van The Three Musketeers intact is gebleven, heeft men het verhaal een ‘steampunk’ twist gegeven. Steampunk is de term voor iets wat zich in het verleden afspeelt, maar waarbij moderne uitvindingen geïntegreerd zijn alsof ze in de periode waarin het verhaal zich afspeelt al waren uitgevonden. Zo zien we Athos in zijn eerste shot als een 17e eeuwse duiker met persluchtmasker uit de kanalen van Venetië opdoemen en is een groot deel van de film ingeruimd voor gevechten in wat je letterlijk en figuurlijk als ‘luchtschepen’ kan omschrijven. Het zijn juist die momenten dat de film een heel eigen smoel krijgt en dat ‘ie het meest genietbaar is. De luchtgevechten zijn ronduit spectaculair. De 3D waarin de film te zien is, is hier daadwerkelijk een toegevoegde waarde. Al moet gezegd dat dit in heel veel delen van de film niet het geval is en je nodeloos lang naar shots zit te turen die er alleen in zitten voor het mooi diepe 3D effect. Denk eindeloze gangen en met figuranten volgestopte paleistuinen die maar door en door gaan.

Ratjetoe
De laatste grote filmversie van The Three Musketeers stamt uit 1993 en die is anno 2011 wat gedateerd. De timing voor deze nieuwe versie is dus perfect. Waar de film echter de mist in gaat (net als die vorige), is dat men er te veel voor uit de kast heeft getrokken. Een absolute sterrencast, 3D, knallende speciale effecten, een verhaal dat ‘voor elk wat wils’ is… Vooral dat laatste is het grootste manco. The Three Musketeers weet niet goed wat het wil zijn. Romantiek en avontuur? Zit er in. Spetterend actiespektakel? Is het ook. Een klucht? Welja, waarom niet? ‘Coming of age’ verhaal? Tuurlijk, gooien we er ook in. Sciencefiction en fantasy, welja, dat doen we er ook bij! Maar geen van al die dingen wordt over de hele linie sterk doorgevoerd, waardoor de film een ratjetoe is. Maar goed, de effecten zijn prima, de vaart zit er doorgaans goed in en je wordt ook gewoon bijna twee uur prima geamuseerd. Het is gewoon zo jammer dat je continue het gevoel hebt dat er zo veel meer in had gezeten als er duidelijke keuzes waren gemaakt. Maar ja, met duidelijke keuzes en een heel gerichte doelgroep sluit je ook publiek (en dus inkomsten) uit. Het alles behalve subtiele einde kondigt al een tweede deel aan. Zodoende moet deze eerste natuurlijk wel genoeg bezoekers trekken om dat tweede deel te rechtvaardigen.

Een voor allen
Voorafgaand aan de persvoorstelling werd verteld dat de film wordt gepromoot met verschillende ‘making of’ featurettes op de diverse RTL-zenders. Elke daarvan is gericht op de specifieke doelgroep van de RTL-kijkers (familie op 4, jongeren op 5, man op 7, vrouw op 8). Alleen al het feit dat dit überhaupt kan, laat zien dat de film wel heel erg in de breedte gaat. Zo breed dat al deze (en andere) doelgroepen dus iets van hun gading moeten vinden. Dat betekent ook dat er her en der geforceerde ingrepen in het verhaal zijn geplaatst om maar aan zo veel mogelijk mensen te appelleren. Met als uiteindelijk resultaat dat waarschijnlijk niemand van begin tot eind de film die hij of zij verwacht te zien krijgt. Dus vooruit dan maar, nipt drie sterren. Een voor elke musketier.

REGIE: Paul W.S. Anderson
MET: Matthew Macfayden, Orlando Bloom, Milla Jovovic
RELEASE: 13 oktober
WAARDERING: ***

[Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd in editie #41, 2011 van TV Krant | Foto © Dutch Filmworks]

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *