Douwe Bob op weg naar Stockholm

Categories Interview

Vorige week verscheen de nieuwe Entertainment Business met daarin een interview van mijn hand met met Songfestivaltroubadour Douwe Bob. Het is (deels) te lezen na de klik.

Douwe Bob in dienst van het totaalplaatje

Op 6 mei verschijnt Fool Bar, het nieuwe album van Douwe Bob, bij Universal Music. Vier dagen later staat de zanger en componist met het nummer Slow Down in de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival. Voor de Amsterdammer ligt in de aanloop naar het internationale liedjesfestijn de focus op niets anders.

Je bent nu al dagelijks aan het repeteren en met het Eurovisie Songfestival bezig; het is een understatement om te stellen dat je het serieus neemt.
“Absoluut, ik neem het hele proces, waarbij het album onderdeel van het grotere geheel is, super serieus. We hebben het geluk gehad dat we de knoop al vrij vroeg hebben doorgehakt, en dat betekent dat we een heel lange voorbereidingstijd hebben. Qua mindset ben ik volledig ingesteld op dat moment, ik wil écht winnen. Nu weet ik wel dat er van je wordt verwacht dat je dat zegt als deelnemer, maar ik ben enorm competitief. Die trofee móét gewoon mee naar huis – tot op het belachelijke af is dat mijn doel. Als we daar straks staan in Stockholm, dan moet het totaalplaatje tot in de kleinste puntjes kloppen.”

Sinds je doorbraak in 2012 is het heel snel gegaan, maar desondanks ben je nog een relatieve nieuwkomer. Ben je, getuige je werkethiek, snel volwassen geworden door dit werk?
“Ik ben een Amsterdamse jongen, min of meer van de straat. Ik ben niet op mijn mondje gevallen. Dus als ik ‘bullshit’ zie, zeg ik dat. Mijn manager Matthijs van Duijvenbode, tevens toetsenist in mijn band, heeft me geleerd om iets langer na te denken voor ik iets zeg. Ouder worden geeft datzelfde inzicht, al ben ik nog steeds maar een groentje.”

Hoe ga je om met de opdracht ‘schrijf een liedje voor het Eurovisie Songfestival’?
“Die opdracht hebben we gelukkig niet gekregen. We hadden het geluk midden in het schrijfproces van Fool Bar te zitten toen die vraag kwam. Zodoende konden we zien wat we hadden, en Slow Down was een track waarbij iedereen het gevoel had dat het wel eens zou kunnen werken. Ik geloof niet in het bewust componeren van een winnende track. Of zelfs het schrijven van een hit. Ga je op die manier te werk, dan beperk je jezelf en is het nooit oprecht. Mooie muziek en mooie albums maken is het enige wat ik ambieer.”

Het maken van een album is echter een verdwijnend ambacht.
“Recent won ik een Edison in de categorie Pop. Dat was voor mij enorm speciaal. Ik geloof in albums. Ik geloof in de kunstvorm die een album is, compleet met een mooie hoes en alles erop en eraan. Als je tien liedjes hebt, zijn dat tien losse verhalen. Plaats je die in de juiste volgorde, dan ontspint zich een rode draad tussen die tracks. Daar wint muziek zo veel mee. We leven in een snelle tijd, alles moet steeds maar sneller. Ik hoor regelmatig collega’s zich afvragen of ze nog wel albums moeten maken en niet alleen nog maar in singles of radiotracks moeten werken. Dat vind ik zo zonde. Dat ik juist in deze tijden een albumprijs heb gewonnen, doet me heel veel.”

Slow Down is dan ook een aanklacht tegen die ‘snelle’ tijden. Is het tevens een track die exemplarisch is voor Fool Bar, en die luisteraars dus warm maakt voor dat album?
“Zeker. Hoewel het album muzikaal diverser is dan dit nummer, vangt het wel de sfeer die we hebben geproduceerd en opgenomen.”

Je schrijft je werk samen met JP Hoekstra en Matthijs van Duijvenbode. Hoe zou je jullie schrijfproces omschrijven?
“Organisch. Er is niet echt een bepaalde lijn in te ontdekken. Soms komt een van ons met een riff, een melodie of een tekstflard, en daarop werk je dan door. Soms omschrijven muzikanten een samenwerking als ‘een puzzel waarbij de stukjes samenvallen’. Zo is het bij ons niet. In het eindproduct zijn er geen individuele stukjes meer te herkennen. Het is eerder een mixdrankje, waarin alles wat erin is gegoten is versmolten tot een geheel.”

Betekent dit ook dat de verdeelsleutel van jullie rechten evenredig is?
“Zeker, ik geloof heel erg in het eerlijk delen. We zitten bij verschillende publishers – ik bij Universal Music Publishing, Matthijs en JP bij Pennies From Heaven – maar de rechten gaan gewoon door drieën. Ik zie zo veel bands kapot gaan omdat mensen elkaar niets gunnen, of omdat iemand vindt dat hij een regeltje tekst meer heeft verzonnen en dus meer moet ontvangen. Onzin! Als je intensief samenwerkt, is niet meer te achterhalen waar de inspiratie vandaan komt.”

“In de eerste plaats zijn het gewoon goede vrienden; die wens ik het allerbeste, en dat kan niet als je jezelf belangrijker vindt omdat je hoofd toevallig op de voorkant van een album staat. Zonder die jongens was het niets geworden, de wisselwerking gaat alle kanten op. Al geloof ik als muzikant ook in bredere zin in het zo veel mogelijk delen van wat je verdient. Waarom zijn er nog bands die hun crew slecht betalen, terwijl het geld er wel is? Die mensen werken óók keihard. Waarom zouden alle mensen die hard aan een project werken niet meeprofiteren als je als artiest groeit? Iedereen is onderdeel van een groter geheel en iedereen heeft zijn eigen expertise. Net als zij sta ook ik in dienst van dat totaalplaatje.”

[Het complete interview met Douwe Bob is te vinden in het nieuwste nummer van Entertainment Business, dat vorige week is verschenen. Bovenstaande versie staat momenteel online op entertainmentbusiness.nl | foto © Universal Music]

Edgar Kruize is freelance tekstschrijver en journalist. Gespecialiseerd in (live) entertainment, muziek en film en daarnaast in teksten voor de zorgsector.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *